ميان آنان بود كه با آن بتها را مىپرستيدند و براى بتپرستى خلوت مىگزيدند ، اينچنين سخنى ، سخن كسانى است كه تنها مىخواهند اسلام را لكّهدار كنند و براى محمّد ( ص ) نيز رفعت و سربلندى نمىطلبند و حقيقت ناب را دربارهء او اظهار نمىدارند بلكه چهرهء وى و اسلام را ديگرگون جلوه مىدهند و حق را به باطل در مىآميزند .
187 - محمّد بن عبد اللّه ( ص ) در عبادت تلاشى فراوان داشت ، بويژه از آن هنگام كه از جهت مادى تأمين شد و از اين ناحيه اطمينان خاطر يافت و تجارت بر روى سرمايههاى خديجه را چنين تنظيم كرد كه كسى يا كسانى ديگر زير نظر او به كار بپردازند . در آن زمان وى فرصت بيشترى براى پرداختن به عبادت داشت چه ديگر نيازى به اين نبود كه خود براى تجارت بيرون رود ، آنگونه كه تاريخ نيز پس از سفر وى در 25 سالگى هيچ سفر ديگرى را كه بدين منظور صورت گرفته باشد براى وى ثبت نكرده است .
هرچه رسول خدا دوران جوانى خود را بيشتر پشت سر مىنهاد ، عبادت ، خلوت گزينى و روى برتافتن او از لذّتها و شهوات بيشتر از پيش مىشد ، بىآن كه حلالى را حرام كند يا از طيّبات الهى دورى گزيند ، بلكه همانند ديگران مىخورد و مىآشاميد بىآنكه هيچ اسراف و زياده روييى در كار باشد ، آنسان كه آيين پاك او نيز كه خداوند آن را به عنوان رحمتى بر جهانيان نازل ساخت چنين مقرّر مىدارد .
او يكى از ماههاى سال را براى عبادت و خلوت گزيدن در غار حراء برگزيد .
آنگونه كه ابن كثير در البداية و النهاية آورده است ، اعراب در دوران جاهليّت آيين و مراسم خاصى را براى آن غار قائل بودند . ابن كثير مىگويد :
« رسول خدا ( ص ) در هر سال يك ماه به غار حراء مىرفت و در آنجا به عبادت مىپرداخت . اين كار يكى از آيينهاى عبادى قريش در دوران جاهليّت بود » « 3 » .
بنا به اظهار ابن كثير آن غار از اماكنى بود كه قريش آن را جايگاه يكى از
هامش
( 3 ) - البداية و النهاية . ج 3 . ص 5 .