فصل هشتم بعثت محمّدى
تجلّى اعظم
186 - محمّد ( ص ) قبل از آنكه خداوند او را به عنوان رحمت بر جهانيان برانگيزد ، بر دو امر ملتزم بود :
يك : او اهل لهو و بيهودگى نبود . در دوران خردسالى چنين ، سپس نوجوانى حق جوى و پس از آن پارسايى عاكف و روى گردان از مردم بود مگر آنچه كه حق جامعه بر او ايجاب مىكرد كه عطايى به نيازمندى برساند ، كمكى را به كمك خواهى ارزانى دارد ، به گرفتارى امداد رساند ، سنگينى بار بيكسى را بر دوش كشد ، ميهمانى را پذيرا گردد ، صلهء رحمى به جاى آورد و به كار نيكى از اين قبيل برخيزد .
او وظايف خود را در جامعه بر دوش مىكشيد و گوشهگيرى بود كه انزوا را بر فرو رفتن در ميان تودهء مردم برمىگزيد تا هيچچيز از آلودگيهايى كه دامن آنان را مىآلود به وى نرسد ، چه ، او طاهر و وارستهاى بود كه خداوند او را به نيكى ادب آموخته و وى بدينترتيب ، دوران نخست زندگى او زمينهساز دوران دوّم و آيتى بر اين حقيقت بود كه او همان مردى است كه منكر را محكوم مىدارد ، به بد گفتن دهن نمىگشايد ، با كسى دشمنى نمىورزد و به مجادله نمىپردازد ، نيز آيتى بر اين حقيقت كه او همان پيامبر موعود و همان نبىّ منتظر است . وى در همه حال ، در خلوت گزيدن و در مشاركت ورزيدن در امور جامعه ، آشنايى محبوب بود كه