مىدارد و موجب مىشود هركس در سويى قرار گيرد و جز آنچه خود دارد نبيند و از ديدن آنچه ديگرى دارد كور شود و در نتيجه ديدگاهى يك جانبه و خود محور براى هر يك از دو طرف به وجود آيد و روشن است كه چنين ديدگاهى نمىتواند صاحب خود را به حقيقت راه گشايد .
رسول خدا ( ص ) همچنين بر آزارهايى كه به وى و حتّى به كسان و خويشاوندانش مىرسيد صبر مىكرد ، آنگونه كه مشاهده مىكنيم هنگامى كه قريش به مدّت سه سال پى در پى بنى هاشم را در محاصرهء اقتصادى قرار داد چگونه وى صبر كرد و بنى هاشم نيز از خود مقاومت نشان داد و هر سختگيريى را از مشركان پذيرا شد امّا حاضر نشد محمّد ( ص ) را تسليم آنان كند .
بنابراين محمّد ( ص ) را دو صبر مىبايست : صبر منادى دعوت به حقّ كه بايستى براى دعوت خود ستمى مشاهده كند و جفايى كه حتّى آن پيوندهايى را از هم گسسته كه خداوند بدان فرمان داده است ؛ و ديگر صبر بر ديدن آزارهايى كه به بستگان و خويشاوندان وفادار مىرسد و او مىبيند كه وى سبب آن شده است تا اين همه تلخى و مرارت محروميّت و محاصره نصيب خاندان و دوستانش گردد .
پيامبر ( ص ) آن روز كه به ميان قبيلهء ثقيف رفت تا آنان را به ايمان فرا خواند امّا آنان او را مورد آزار قرار دادند و سبك خردان و نوجوانان خود را عليه او تحريك كردند تا بر او سنگ زنند تا آنجا كه خون از بدن مبارك جارى ساختند نيز صبر كرد و آن هنگام نيز كه جبرئيل و يا فرشته كوهها با آن حضرت پيشنهاد داد كه مىتواند دو كوه دو سوى مكّه را بر روى ساكنان آن هموار سازد صبورى بزرگوار بود كه از پروردگار خود خواست تا آنان را مهلتى دهد و با آنان مدارا كند . وى در همان روز با حالتى آكنده از اطمينان و آرامش و حاكى از صبر و بردبارى فرمود كه جز رضا و خشنودى پروردگار خويش را نمىجويد ، آنجا كه با خداى خويش مىگويد : « اگر بر من خشمگين نخواهى شد ، من به اين رفتارها كه مشركان دارند اهميّتى نمىدهم » .
154 - هنگامى كه رسول خدا ( ص ) مشاهده فرمود آزارها و شكنجههاى
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 444
مساهمون: حسين صابري
ص٤٤٤