در اين هنگام او بسيار شادمان و به خود مغرور است ، البتّه مگر آن كسانى كه صبر پيشه كردند و كارهاى درست انجام دادند كه اينان را بخشايشى از خداوند و پاداشى بزرگ است » « 62 » .
روشن است كه صبر در چنين وضعيّتى خويشتندارى در كنار ثروت از والاترين انواع صبر است ، چه اين كه اينگونه صبر صبر مردان بزرگى است كه قدرت بر تحمّل مشكلات و بارهاى سنگين مسؤوليت بدانان بخشيده شده و در دوران آسايش و گشايش ، در سرمستى و خوشگذرانى غرق نمىشوند و پايدار مىمانند و در دوران سختى و گرفتارى خود را نمىبازند و به هراس و نوميدى نمىافتند تا به ذلّت و خوارى در افتند .
بدينگونه است كه محمّد بن عبد اللّه ( ص ) قبل از آنكه خداوند او را به رسالت خويش مبعوث سازد با آن صبورى و پايدارى خود آمادهء پذيرش بزرگترين رسالت عالم هستى شده بود .
152 - با برخوردارى محمّد بن عبد اللّه ( ص ) از چنين خلق و خوى صبورانهاى است كه خداوند او را انتخاب مىكند تا رسول او باشد و در ميان مردمى سخت و تندخوى و با مقاومت ، آنان را به توحيد فرا خواند ، مردمى كه تبليغ چنين دعوتى در ميان آنان به عزم و تدبيرى راسخ نياز دارد كه صبر يكى از خاستگاههاى آن است و بلكه آن عزم نيازمند صبرى تلخ و طاقت فرساست كه تنها از مردان صاحب اراده و اقتدار و تنها از پيامبران اولو العزم ساخته است ، آنسان كه خداوند به رسول صبور خود - در زمانى كه سختيها از هر طرف او را در ميان گرفته بود چنين فرمود : « آنسان كه پيامبران اولو العزم صبر كردند صبر كن و بر ايشان شتاب مخواه ، چه آن روز كه آنچه را وعده داده مىشوند . ببينند چنان است كه گويا جز لحظهاى از روز سپرى نكردهاند . اين هشدارى است و آيا جز مردمان
هامش
( 62 ) - هود / 11 - 9 .