مىكرد كه بر آنان سخت و سنگين ننمايد .
عوف بن مالك در وصف نماز و عبادت رسول خدا ( ص ) گفته است : « من با رسول خدا بودم كه وقت نماز فرا رسيد پس آن حضرت مسواك كرد و وضو ساخت و سپس به نماز ايستاد و من نيز در پى او به نماز ايستادم . او پس از حمد سوره بقره را آغاز كرد و به تلاوت آن پرداخت و در هنگام تلاوت نيز به هيچ آيهاى از آيات رحمت برخورد نكرد مگر آنكه ايستاد و آن را از خداوند خواست و به هيچ آيهاى از آيات عذاب نيز بر نخورد مگر آنكه ايستاد و از آن به خداوند پناه برد .
سپس به ركوع رفت و آن را به همان اندازه كه در حالت قيام بود طول داد و در همه اين مدّت اين ذكر را بر زبان داشت كه « سبحان ذى الجبروت و الملكوت و الكبرياء و العظمة » . وى پس از ركوع به سجده رفت و همين ذكر را ادا كرد » « 47 » .
بدينسان ، عبادت رسول خدا ( ص ) را مىبينيم كه دربر دارندهء ذكرى دائم و تلاوت قرآنى مداوم است .
از ديگر نمونههاى عبادت او آن است كه اصحاب خويش را تشويق مىفرمود تا قرآن بخوانند و او گوش فرا دهد . هنگامى نيز كه اين نكته را به آن حضرت يادآور شدند كه قرآن بر قلب ايشان نازل شده و ديگر چه نيازى به گوش كردن آن است ، در پاسخ آنان فرمود كه وى دوست دارد قرآن را از ديگرى بشنود .
او با همهء اين استمرار بر عبادت كه قرآن كريم آن را توصيف كرده و آن حضرت نيز بدان فرا خوانده و آن را بيان فرموده است ، حتّى آن هنگام كه از نماز و عبادت و يا از راهنمايى مردم سكوت مىفرمود در تفكّرى هميشگى در نعمتهاى خداوند و در تأمّلى عميق در آفريدههاى او بود تا بدين وسيله عظمت و كمال سلطنت او را درك كند .
بدين وصف ، او آن عبادت تفكّر و تأمّل را كه پيش از بعثت آغاز كرده بود رها
هامش
( 47 ) - الشفاء ، ج 1 ، ص 85 .