نمىكرد ، بلكه عفو و گذشت داشت » .
كوتاه سخن آنكه ، رسول خدا ( ص ) جز خير در دل نداشت و هر آنچه را مىتوانست وى را عليه كسى بر انگيزد از دل زدوده بود . اينگونه است كه آن حضرت جز سود براى مردم چيزى نداشت و هرگز سنگينى بار كينه و ناخشنودى از كسى - مگر براى خداوند - به خود تحميل نكرد .
حياى رسول خدا
132 - حيا يك صفت روحى و روانى است كه اثر آن در رفتار شخص ظاهر مىشود ، بدين معنا كه شخص هرگز عملى را كه مردم خوش ندارند و يا براى آنان مأنوس نمىباشد مرتكب نشود ، هيچكارى يا رفتارى مخالف فضيلت از او سر نزند ، به هيچ رذيلت و پستيى نيالايد و هيچ كارى كه مردم آن را رفتار ناشايست مىدانند و آن را نمىپذيرند از خود بروز ندهد و نيز در راه بر آوردن نيازهاى اجتماعى - مادام كه گناه نباشد - كار و تلاش كند .
در اينجا صفاتى ناشايست وجود دارد كه ممكن است با حيا در آميخته شود و يا صفاتى شايسته وجود دارد كه در نگاه اوّل در تعارض و دوگانگى با حيا ديده مىشود ؛ چه ، برخى گمان كردهاند حيا يك ضعف روانى است و علاوه بر اين سكوتى كه با حيا همراه است نوعى رياكارى مىباشد .
چنين گمانى يك پندار باطل است ، چه اين كه حياى حقيقى نه يك ضعف است و نه از يك ضعف مايه مىگيرد ، بلكه از كمال برمىخيزد ، زيرا آن كس كه از حيا برخوردار است دوست ندارد كه رفتارى از او سرزند مگر آنكه ذاتا كامل باشد .
چنين فردى هرگز نمىپسندد كه رفتارى از او سرزند كه ذاتا نامقبول است يا مردم آن را نامقبول مىدانند . روشن است كه چنين روحيّهاى نه تنها يك ضعف به شمار نمىرود ، بلكه نوعى قوّت و مايهء پاكيزگى و صفاى جامعه از آلوده شدن به مظاهر بىبند و بارى اجتماعى و سست شدن روابط انسانيى است كه پيوندى روحى ميان