داشت كه آنان را به يكديگر پيوند مىداد .
اين رابطه بر دو عنصر استوار شده بود :
يكى كعبهء مكرمّه بود كه پدر پيامبران و خليل خداوند ، ابراهيم آن را بنا كرد ، خانهاى كه نخستين خانه بود كه براى مردم ساخته مىشد ، مردم بر گرد آن طواف حج مىكردند و در آن مناسكى ويژه را به جاى مىآوردند .
ديگرى عقيدهء آنان به اين حقيقت بود كه خداوند آفريدگار آسمانها و زمين است .
اعراب به شدّت مراقب اين رابطه بودند و هرگز به آن پشت نمىكردند و آن را از هم نمىگسستند و قريش در اين ميان ويژگى ديگرى داشت ؛ چه ، آنان عزّت خويش را كه مايهء سربلندى آنان مىشد و شرف خويش را كه در مقابله همهء اعراب بدان مباهات مىورزيدند در همين رابطه مىديدند و براى آنان همين بسنده بود كه اعراب در همه جا جز سرزمين آنان به جنگ و نبرد مىپرداختند ، امّا چون بدانجا مىآمدند ، در حرم امن الهى قرار مىگرفتند ، آنسان كه خداوند نيز بر آنان منّت نهاده ، چنين فرمود : « آيا آنان نديدند كه ما سرزمين آنان را حرمى امن قرار داديم با آنكه مردم از سرزمينهاى اطراف آن ربوده مىشدند و امنيّتى نداشتند ؟ آيا آنان به باطل ايمان مىآورند و به نعمت خداوند كفر مىورزند ؟ » « 12 » .
در اين ميان خرابيى بر بناى كعبه عارض شده بود و قريش قصد آن داشت تا به تجديد بناى آن بپردازد . اين رخداد ده سال پس از ازدواج رسول خدا ( ص ) با خديجه و در زمانى كه آن حضرت 35 سال سنّ داشت و مردى كامل شده بود ، به وقوع پيوست و آنگونه كه برخى از راويان بدون استناد به هيچ سند صحيحى مدّعى آن شدهاند در دوران قبل از ازدواج آن حضرت نبود .
بدينترتيب با توجّه به اين كه بعثت رسول خدا ( ص ) در سنّ چهل سالگى
هامش
( 12 ) - عنكبوت / 67 .