رسول خدا همدمى پر عاطفه بود كه مهر و محبّتش مىتوانست فقدان مادر را جبران سازد ، هر چند اين جايگزين همانند اصل نمىشد .
سوّمين كس ، دايهاى ناآشنا بود كه با شير دادن رسول خدا ( ص ) مادر او محسوب گرديد . خداوند محبّت رسول خدا را در دل اين دايه نهاده و آن حضرت را نيز مايهء بركت و ميمنت براى وى قرار داده بود تا او در محبّت آن بزرگوار دوستى با خدا و نيز در مهر و عاطفه او رزق و روزى خداوند را بيابد .
اين دامنهاى پاك و وارسته همان سرچشمههايى هستند كه عطوفت انسانى از آن دو مىبارد و عاطفهء اجتماعى و انس انسانى از آن برگرفته مىشود . بدينگونه است كه محمد ( ص ) انسانى پر محبّت بار آمد كه هركس با او آشنا مىشد ، به او خو مىگرفت .
اگر رسول خدا ( ص ) پدر خويش را از دست داده بود ، خداوند چنين تقدير كرد كه جدّش به سرپرستى او برخيزد و اگر در دوران خردسالى مادر خويش را از دست داده بود ، از عطوفت امّ ايمن برخوردار شد و برترين عواطف را از آن برگرفت و اين همه ، جداى از آن اخلاق و الا و بزرگ منشانهاى است كه خداوند در وجود او به وديعت نهاده بود .
82 - حليمه به قصد آنكه دو سال رسول خدا ( ص ) را شير دهد ، به اين كار پرداخت و اين در حالى بود كه وى در مهر و محبّت خويش ميان آن بزرگوار و فرزند خويش هيچ تفاوتى نمىگذاشت و هيچ محبّت و توجهى را از او دريغ نمىداشت و هيچ چيزى را به فرزند خود اختصاص نمىداد ، بلكه آن دو را يكسان مىدانست .
هنوز پيامبر دو ساله نشده بود كه از شير مادر بىنياز شد و به غذا خوردن پرداخت و كودكى قوى و بالنده شد كه با استفاده از غذاهاى معمولى از شير خوردن بىنياز مىشد . البتّه در اين جا تاريخ متذكّر آن نشده است كه آيا در اين زمان حليمه با پيامبر ديدار مىكرد يا اين كه با اطمينان خاطر او را براى رفتن به دشت و بيابان رها كرده بود . ليكن ، اگر چه تاريخ متذكّر آن نشده كه اين مادر وى را مىديده است ، ما
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 220
مساهمون: حسين صابري
ص٢٢٠