از عوانه روايت شده است كه هم وى و هم پدرش گفتهاند : « عبد اللّه پس از گذشت 28 ماه از سن رسول خدا ( ص ) بدرود حيات گفت » .
علاوه بر اين اقوال ، قول ديگرى مبنى بر اينكه وفات عبد اللّه هفت ماه پس از ولادت پيامبر بود ، نيز وجود دارد .
نگارنده اين را كاملا بعيد مىداند كه در حدود سه سالگى پيامبر ( ص ) عبد اللّه رحلت كرد . اين را نيز بعيد مىشماريم كه اصلا عبد اللّه پس از ولادت پيامبر وفات يافته باشد . زيرا ، راويان بر اين اجماع دارند كه « پيامبر كه يتيم بود در ميان بنى سعد دوران شيرخوارگى را سپرى كرد » . از سوى ديگر ، روشن است كسى كه پدرش زنده باشد يتيم ناميده نمىشود . بنابراين ، با توجّه به اينكه طولانىترين دوران شير خوارگى - براى كسانى كه مىخواهند اين دوره را كامل كنند - دو سال است و پيامبر نيز از همان آغاز تولّد يا پس از مدّتى كوتاه به دست دايه سپرده شده است ، اتّصاف رسول خدا به صفت « يتيم » از همان آغاز زندگى و بنابراين ، وفات عبد اللّه در همان زمان يا قبل از آن بوده است ؛ چرا كه كسى كه پدرش زنده باشد ، يتيم ناميده نمىشود ، اين در حالى است كه راويان اجماع دارند او در هنگامى كه در اختيار حليمه قرار گرفت ، يتيم بود .
آنچه را كه راويان برگزيدهاند و اكثرّيت غالب نيز بر آنند آن است كه عبد اللّه در زمانى وفات يافت كه هنوز آمنه به وجود مبارك رسول خدا ( ص ) آبستن بود .
ابن كثير در البداية و النهاية مىگويد :
« مقصود آن است كه عبد اللّه هنگامى بدرود حيات گفت كه مادر رسول خدا به وى آبستن و - بنابر مشهور - او جنينى در شكم مادر بود » .
ابن سعد [ در كتاب الطّبقات الكبير ] از عبد الرحمن بن ابى صعصعه روايت مىكند كه گفت :
« عبد اللّه در يكى از كاروانهاى تجارى قريش به آهنگ شام از مكّه بيرون رفت . اين كاروان تجارت خود را به پايان رساند و در راه بازگشت از مدينه
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 196
مساهمون: حسين صابري
ص١٩٦