فصل [ 9 ] : حكمت اينكه او از آدميزادگان بود
جاحظ گفته است : همسان از همسان بهتر مىپذيرد ، بيشتر به او دل مىسپارد و بيشتر او را دوست مىدارد . اين ويژگى هم در چهارپايان هست ، هم در انواع درندگان و هم در گونههاى پرندگان . كودك نيز از كودك بهتر مىپذيرد ، بيشتر به سوى او مىشتابد و بيشتر با او خو مىگيرد . دانا با دانا و نادان نيز با نادان چنين است . خداوند به پيامبر خود فرموده است : وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلًا . « 5 » انسان نيز از انسان ديگر بهتر مىپذيرد و نهاد آدميزاده به نهاد آدميزاده نزديكتر است و آنچه انسان از انسانى ديگر مىشنود بر همين پايه در دل او جاى مىگيرد .
فصل [ 10 ] : حكمت اينكه درس نخوانده بود و نوشتن و حساب و شعر نمىدانست
خداوند به پيامبر خود فرموده است : وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ « 6 » . يكى از متكلمان گفته است « 7 » : خداوند پيامبر خود را كسى قرار داد كه درس نخوانده است ، نمىنويسد ، حساب نمىداند ، به علم انساب آگاه نيست ، شعر نمىگويد ، خطابههاى دشوار ايراد نمىكند و به بلاغت تكلفآميز توسل نمىجويد . اين همه از آن رو است كه خداوند تنها خود فقاهت و احكام شريعت را به او بياموزد و همت او را به شناخت مصالح دين