است ، مگر اينكه خداوند به اقتضاى حكمتى بلند و مصلحتى فراگير بندهاى از بندگان خويش را از اين نعمت بىبهره گذارده باشد ، آنگونه كه دربارهء پيامبر خود محمد صلّى اللّه عليه و إله چنين تقدير كرد و او را از نوشتن بىبهره بداشت و در برابر ، به او نعمتى گرانسنگتر داد و فرمود : وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ . « 1 » بدينسان ، خداوند از حكمتى كه در امى بودن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و قادر نبودن ايشان بر كتابت وجود داشته خبر داده است و آن اينكه اين خود يك نشان است و اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نوشتن مىدانست باطلانديشان راهى به ترديد دربارهء او و ترديد آوردن به وحيى كه او از جانب خداوند آورده بود مىيافتند . خداوند اين ويژگى را از نشانههاى نبوت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله قرار داده و بدينسان آنچه در ديگران كاستى و منقصت است در او فضيلت شد . ابو الفتح بستى در اينباره گفته است :
فصل [ 2 ] : باز هم در فضيلت كتابت و قلم
ابن عباس دربارهء آيهء أَوْ أَثارَةٍ مِنْ عِلْمٍ « 3 » گفته : مقصود نوشتن است . « 4 » مردى كه يكى از حكمرانان بر او خشم آورده و همراه با گروهى از همتايان خويش زندانى بود ، نامهاى بدان حكمران نوشت تا دل او را به رحم آورد . در آن نامه اين بيت آمده بود :