الباب الاول فى ذكر الفرج بعد البؤس [ و الامتحان « 1 » ]
در آنچه بارى « 2 » - تعالى و تقدس - در مصحف مجيد و كلام مقدس « 3 » خود « 4 » اخبار فرموده است از طايفهاى كه به بلا مبتلا بودهاند و به محنتى درمانده شده « 5 » و بعد از آن از رحمت بكمال و لطف بىزوال او از آن ورطه مخرج و از آن اندوه فرج يافتهاند و سختى به آسانى و غم به شادمانى بدل گشته « 6 » و وثوق تمام و يقين بىشبهت حاصل است كه چون ابتدا و افتتاح به نام مقدس و معظم و كلام مبين « 7 » بىزلل و محكم « 8 » آن گويندهء بىكام و زبان ، كه زبان موحّدان در كام جز به كام او نجنبيده باشد به همه حال در اتمام آنچه مرا مست توفيق رفيق گرداند چنان كه مىگويم : العربية « 9 » .
هامش
( 1 ) - مج ، مجا : كلمهء ميان دو قلاب را ندارد . ر ، مش : عنوان ندارد
( 2 ) - مل ، ر : حضرت بارى
( 3 ) - مجا : در كلام مقدس و در مصحف مجيد
( 4 ) - مج ، مجا : و در . مل ، ر : و
( 5 ) - مج ، مجا ندارد . ر ، مل : درماندهاند
( 6 ) - مج : گشت . مل ، ر : مبدل گشته
( 7 ) - ت : متين
( 8 ) - ر : بىزلال محكم
( 9 ) - مج : ندارد .