مرتكبين به آن دو را مجازات خواهم كرد : متعه حج و متعه زنان » . بنابراين مباح و مجاز بودن متعه در روزگار پيامبر قطعى است و منسوخ شدن آن نيز ثابت شده نيست . اين است كه انصراف از متعه انصراف از شريعت الهى و نبوى است .
ابن عباس ، عالم امت ، مردم را به ازدواج موقت توصيه و سفارش مىكرد ، ولى ابن زبير از آن نهى كرد . چون ماجرا را براى جابر گفتند ، او گفت : در زمان رسول خدا متعه حلال بود ، اما چون عمر آمد گفت : خداوند هر چه را بخواهد براى پيامبرش حلال مىكند ، پس حج تمتع و عمره را به پايان بريد و بر استمرار ازدواج با زنان باقى بمانيد ، و اگر مردى به ازدواج موقت دست زد سنگسارش خواهم كرد .
مسلم از طريق صحيح از ابو نضره در مورد متعه اين حديث را استخراج كرده است كه او گفت : نزد جابر بن عبد الله بودم ، كسى وارد شد و گفت : ابن عباس و ابن زبير در مورد متعه اختلاف دارند ، جابر گفت : در زمان رسول خدا متعه حج و زنان را عمل مىكرديم ولى عمر ما را از آن دو بازداشت و بار ديگر سنت گذشته تجديد نشد . [ 36 ]
از گروهى از اصحاب پيامبر ، از جمله على امير المؤمنين ، نقل شده است كه :
اگر عمر مردم را از ازدواج موقت بازنداشته بود ، جز شقاوتمند ، كسى مرتكب زنا نمىگرديد .
از عبد الله بن عباس نقل شده است كه او مىگفت : ازدواج موقت رحمت الهى بود بر امت محمد ( ص ) و اگر عمر آن را نهى نكرده بود ، جز شقاوتمند ، كسى در دام زنا نمىلغزيد .
امام احمد بن حنبل در مسند خود آورده است كه كسى از عبد الله بن عمر در مورد متعه پرسيد ، او گفت : سوگند به خدا در روزگار رسول خدا نه زناكارى وجود داشت ، و نه بىعفتى ديده شد .
عبد الله بن مسعود گويد : در يكى از جنگها كه با پيامبر بوديم ، از فشار غريزه در تنگنا بوديم ، از او پرسيديم كه آيا مجازيم خود را از مردى بيندازيم ؟ او ما را از اين كار بازداشت ، ولى اجازه داد ازدواج موقت كنيم . آنگاه ابن مسعود اين آيه را برخواند :
يا أَيُّهَا الَّذِين آمَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّبات ما أَحَل اللَّه لَكُم وَ لا تَعْتَدُوا إِن اللَّه لا يُحِب الْمُعْتَدِين
« 1 » [ 38 ]
هامش
( 1 ) سوره مائده ، آيه 87 . اى مؤمنان حرام مكنيد خوردنيهاى پاكيزهاى را كه خدا بر شما حلال كرده است ، و ستم مكنيد كه خدا ستمكاران را دوست ندارد .