روايت ، خبرى واحد است كه براى اثبات تاريخى كافى به نظر نمىرسد . ثانيا مقصود قرآن كريم از « وقت معين معلوم » براى ما ناشناخته است زيرا از ظاهر قرآن استفاده مىشود كه « وقت معين معلوم » زمانى نزديكتر از روز قيامت مىباشد ولى « وقت معين معلوم » مشخص نيست و چه بسا مراد از آن روز مرگ ابليس باشد . گويى خداوند به شيطان گفته است : تو از مهلتيافتگانى تا زمانى كه مرگت فرا رسد . شايد هم مقصود ، روز ظهور امام مهدى عليه السّلام باشد همانطور كه در اين خبر آمده است و چه بسا منظور از آن ، روز پديد آمدن جامعه معصوم باشد و سر انجام اينكه شايد مقصود از آن ، اشاره به روى دادن حادثهاى طبيعى باشد كه به زندگى شيطان خاتمه دهد يا زندگىاش را با مشكلى جدى روبرو سازد .
( 1 ) از ظاهر قرآن كريم هيچ يك از اين احتمالات به طور مشخص بر نمىآيد و اين خبر هم به تنهايى براى اثبات تاريخى كافى نيست ، بنابراين نمىتوان بر درستى ديدگاه نخست پاى فشرد .
( 2 ) ديدگاه دوم : از كشته شدن ابليس برداشتى تأويلى و رمزى داشته باشيم و بگوييم كشته شدن ابليس يعنى كشته شدن او در وجود انسانها به طورى كه هر چند خودش هم چنان وجود خارجى دارد ولى به طور كلى اثرى از او در رفتار انسانها باقى نخواهد ماند . اين وقتى است كه دولت عدل جهانى ، عوامل زشتى و فساد را از زمين ريشه كن سازد و فضايى از خير و صلاح را در دلها و انديشههاى آدميان پديد آورد . در اين هنگام ابليس كارى از پيش نمىبرد و مرده و زنده او ديگر هيچ اهميتى نخواهد داشت .
( 3 ) از آنجا كه وجود همه خيرات و نيكىها در ميان بشر همگى حاصل تلاشها و آموزههاى امام مهدى عليه السّلام است ، نسبت دادن قتل ابليس به آن حضرت درست خواهد بود . بنابر روايات او در مسجد كوفه كشته خواهد شد ؛ مسجدى كه از جمله مراكز مهم شهر كوفه و محل ترويج و نشر تعاليم امام عصر عليه السّلام در جهان مىباشد . و مطابق روايت ، معلوم است كه شيطان تا چه مايه از موقعيت ممتاز اين مسجد عصبانى خواهد شد و ناله و فرياد خواهد زد . آرى سر انجام دلهاى مردم قربانگاه او مىشود و با شمشير معنوى امام عصر عليه السّلام كشته خواهد شد .
خاستگاه ديگر اين ديدگاه علاوه بر روايات ، قرآن كريم مىباشد ؛ زيرا جمعى از آيات به صراحت بيان مىدارد كه وسوسههاى شيطان همه جا خريدار ندارد و گروهى از مؤمنان بلند مرتبه وجود دارند كه شيطان را به آنان راهى نيست و هر كس به آن درجه از ايمان بار يابد ، يكسره از وسوسههاى گمراهكننده او رهايى مىيابد .
( 4 ) خداوند مىفرمايد :
قالَ رَبِّ بِما أَغْوَيْتَنِي لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ