روبروست كه پس از طرح آن مىكوشيم برايش پاسخى فراخور ارائه نماييم :
( 1 ) 1 - بر اساس اصول كلى اسلامى ، مسئوليت دولت اسلامى بايد در زندگى شخصى خود مانند ضعيفترين افراد جامعه زندگى نمايند ؛ اما طبق رواياتى مستفيض ، در دولت جهانى مهدوى سطح رفاه مردم و ميزان ثروت آنها بالا مىرود و همگان در آن دوره برخوردار از رفاه خواهند شد ؛ در نتيجه ، آن وجوب تغيير خواهد يافت و در زندگى امام عليه السّلام و تمامى يارانش گشايشى ملموس روى مىدهد .
به اين اشكال مىتوان از چند زاويه پاسخ داد كه ما در اينجا به دو مورد آن اشاره مىنماييم :
الف ) بر اساس اين روايت ، چنين نيست كه روش زندگى امام عليه السّلام در تمام دوران حاكميتش چنين باشد ، بلكه براى صدق آن كافى است در دوران آغازين حكومتش چنين اتفاقى افتد ؛ زيرا عدالت ، رفاه و خوشبختى به تدريج در بين مردم توسعه مىيابد و تا وقتى دامنهاش فراگير نشده باشد ، به طور طبيعى گروههايى تهيدست نيز وجود خواهند داشت و تا يك نفر از آنها باقى است ، شيوهاى كه در روايت به آن اشاره شده هم چنان بر امام عليه السّلام واجب خواهد بود .
ب ) به نظر مىرسد مدت زمان تدريجى براى بسط عدالت و تحقق رفاه در همه جهان ، دست كم همه عمر شريف امام عليه السّلام را در بر مىگيرد و اين هدف شكوهمند پس از رحلت آن حضرت ، مطابق برنامهاى كه براى جانشينان خود در مىافكند ، تحقق خواهد يافت . درست است كه بيشتر مناطق جهان در دورهء زندگى امام عليه السّلام به رفاه مىرسند ولى اين احتمال نيز وجود دارد كه در يكى از مناطق دور دست ، فرد گرفتارى وجود داشته باشد . به همين دليل بايد آن حضرت در طول زندگى ، همان رفتار را پيشه خود سازد و تنها جانشينان او خواهند توانست فقر و تهيدستى را به طور كامل ريشه كن نمايند .
( 2 ) 2 - در روايت آمده است : « چرا براى ظهور قائم شتاب داريد ؟ ! به خدا سوگند او جز لباسى زبر و خشن نمىپوشد و جز غذايى ناگوار نمىخورد . »
اشكالى كه در اينجا به ذهن مىرسد آنست كه شيوهء زندگى امام عليه السّلام با طلب تعجيل در ظهور منافاتى ندارد ، زيرا :
الف ) شخص مؤمن ، به ظهور امام عليه السّلام دل بسته است تا عدالت در تمام جهان پياده شود و هدف والاى آفرينش جامه عمل بپوشد ، حتى اگر لازم باشد وى زهد و پارسايى بورزد يا آن كه يكسره منافع شخصى خود را قربانى سازد .
ب ) كسى كه به خاطر منافع شخصى در انتظار ظهور به سر مىبرد و آن را موجب بهتر شدن وضع زندگىاش مىشمرد ، در زمان ظهور به آرزويش خواهد رسيد ؛ زيرا شيوه زاهدانه تنها براى عده خاصى است ولى فرد معمولى در زمان امام مهدى عليه السّلام و پس از ايشان ، در خوشبختى و رفاه مادى خواهد زيست و زندگى توأم با رياضت وظيفه او نيست زيرا وى از جمله حكمروايان جهان نيست .
تاريخ ما بعد الظهور ( تاريخ پس از ظهور ) ( فارسي ) — صفحة 472
مساهمون: حسن سجادپور
ص٤٧٢