فرمانبردارى از تازيان انجام گرفت . در دورهء آمد و شدهاى پى در پى ولايتداران ، عبد اللّه بن عامر نايبى در زرنگ گماشت ، اما در اين فاصله ، مردم سر بشورش برداشتند و اين نايب را از ولايت بيرون كردند . بلاذرى مىگويد كه عبد الرحمان بن سمره مرزبان را در كهندز شهربندان كرد و مرزبان ناگزير از وى زينهار خواست . پيمان صلحى كه بسته شد مانند گذشته شرايطى سنگين داشت ، و عبد الرحمان براى حمله به زنبيل ، شاهزادهء محلى زمينداور و زابلستان رهسپار مشرق گرديد ( به صفحات آينده نگاه كنيد ) . « 1 » در آن روزها حكومت عرب در اين ناحيهء دوردست كه در حاشيهء مرزهاى اسلام نهاده بود هيچ امنيتى نداشت .
جنگ و تاخت و تاز محلى همچنان ادامه يافت و اسيرانى در اين جنگها به دست مسلمانان مىافتادند كه آنها را براى بردگى در خانهها مىبردند و اقتصاد سرزمينهاى مركزى اسلام نياز فزايندهاى به اين بردگان داشت . در يكى از اين تاخت و تازهاى بردهگيرى ، يعنى در تهاجم به ناشروذ بود كه پدر عبد الوليد صالح بن عبد الرحمان كه بعدها در مقام دبير حجاج در عراق و عامل سواد و عراق در خلافت سليمان بن عبد الملك اموى آوازهاى بلند يافت به اسارت مسلمانان درآمد . « 2 »
رويدادهاى مهم سرزمينهاى مركزى خلافت ، قتل عثمان ، جنگ جمل ، رقابت ميان على ( ع ) و معاويه ، نبرد صفين و سرانجام رسيدن معاويه به مقام خلافت ، همگى بازتابهايى در سرزمين دوردست سيستان داشتهاند . خلافت تازهء على ( ع ) به اعتبار
هامش
( 1 ) - بلاذرى ، همانجا ، ص 394 ، ترجمهء انگليسى ، ج 2 ، ص 661 ( ترجمهء فارسى ، ص 271 ) ؛ يعقوبى ، تاريخ ، ج 2 ، ص 492 ( ترجمهء فارسى ، ج 2 / 59 ) ؛ تاريخ سيستان ، ص 83 . كائتانى درAnnali، ج 7 ، ص 278 ، پانويس 1 ، تاريخ اين شورش مرزبان را به آغاز دورهء دوم ولايتدارى عبد الرحمان بن سمره كه معاويه او را بارى ديگر به حكومت سيستان گماشت قرار مىدهد ، اما اطلاعات تاريخ سيستان در اين زمينه ( كه البته بر كائتانى شناخته نبود ) ظاهرا درستتر است كه شورش مرزبان را زودتر از اين تاريخ مىداند .
( 2 ) - بلاذرى ، همانجا ، ص 393 ، ترجمه ، ج 2 ، ص 660 ( ترجمهء فارسى ، ص 336 ) ؛ ياقوت ، معجم البلدان ، ج 3 ، ص 282 ، ج 4 ، 728 .