است . درحالىكه اين اختلاف علىرغم آنكه بخاطر ضرورت حياتى حفظ وحدت و قدرت اسلام جوان در قبال دو امپراطورى شمال و شرق و خطر شورشهاى ارتجاعى و ضد انقلابى داخلى با آگاهى سياسى و رشد اجتماعى و قدرت ايثار و شگفتانگيز
على ( ع ) - رهبر اقليت انقلابى - صورت يك درگيرى شديد و انفجار سياسى را به خود نگرفت و على ( ع ) ، در برابر كودتاى انتخاباتى گروه ابو بكر در سقيفه ، مبارزهاش را محدود كرد و از مرز خطر و انفجار جلوتر نرفت و پس از نوميدى از بدست گرفتن قدرت رهبرى ، نهتنها به تضعيف جناح اكثريت نپرداخت ، كه با بيعت و شركت در جماعت و حتى در برخى از لحظات خطير ، كمك فكرى و مشورتى با حكومت اكثريت كه بههرحال نماينده سياسى قدرت اسلام بود . آن را تقويت مىنمود تا اسلام در برابر دشمنان خارجى و منافقان خطرناك داخلى ، در چهرهء يك قدرت يكپارچه و تن واحد جلوه كند .
بااينهمه ، از درون ، در ذات و در عمق ، دو جناح مظهرى از دو پايگاه اجتماعى كاملا " متباينى بود كه تودهء محروم و طبقات محكوم و ذاتا " انقلابى و عدالتخواه را از گروههاى زبده ، اشرافى و طبقات حاكمه كه از اسلام تنها يك تلقى ذهنى و عاطفى متافيزيكى داشتند و مىكوشيدند تا در
التشيع والإسلام ( تشيع مولود طبيعى اسلام ) ( فارسى ) — صفحة 178
مساهمون: السيد محمد باقر الصدر
ص١٧٨