ترويج مذهب اماميه و تشيع در تمام بلادى كه حكومت وى در آن گسترش يافته بود اهتمام و عنايتى مبذول گشت .
او مبلغين را به سرزمينهايى كه مىخواست آنها را به تصرف در آورد مىفرستاد تا مردم آن بلاد را به تشيع و مذهب اهلالبيت عليهم السلام دعوت كنند . در زمان شاه اسماعيل نسبت به علما و علويان محبت و دوستى و رفتار مطبوع و خوش آيندى ، مبذول مىگرديد ، و عدهاى از علما و علويان به عنوان « نقيب » و « صدر » منصوب شدند . از علما براى نشر و ترويج مذهب تشيع و تقويت اركان آن استمداد مىشد و به نام ائمهء اثنى عشر بر منابر خطبه مىخواندند .
تشيع در اين زمان براى پيشرفت خود با گردنههاى سخت و ناهموارى مواجه نگرديد كه سير و حركت آنها را راكد سازد .
در زمان ساير سلاطين صفويه نيز وضع به همين منوال بود ؛ زيرا نهر حوالى حله در زمان شاه طهماسب « 1 » به وجود آمده بود . و نيز در زمان او بود كه نهرى را حفر كردند تا آب آن به نجف برسد ؛ لكن علىرغم كوششهاى عظيمى كه براى آن صرف شد آب به نجف نرسيد ؛ چون زمين نجف از مجراى نهر بلندتر بود .
در زمان شاه عباس اول « 2 » گامهاى وسيعترى براى نشر
هامش
( 1 ) . وى در بيست و هشتم ذى حجه سال 919 ه . ق به دنيا آمد و درسال 930 ه . ق به سلطنت رسيد و در سال 948 ه . ق از دنيا رفت .
( 2 ) . او به سال 979 ه . ق زاده شد ، و در سال 996 ه . ق رسماً به تختنشست و به سال 1037 ه . ق از دنيا رفت .