- آلطاووس ، كه از جملهء آنها است : دانشمند نيكوكار مجدالدين و دو سيد بزرگوار : رضى الدين و غياث الدين كه اين دو در عصر مغولها ، نقيب طالبيين در عراق بودند .
- و خواجه نصيرالدين طوسى ، پيشواى فلسفه و كلام ، همان كسى كه در زمان هولاكوخان سرپرستى اوقاف را در ممالك مغولها در اختيار داشت .
- و دانشمندان فراوان و برجستهء ديگرى كه در اين دوره در ايران به ثمر رسيدند .
شيعه و صفويه « 1 » در ايران
وقتى حكومت و فرمانروايى مغولها منقرض شد ، سرزمينهاى تحت حكومت آنها به چند دولت كوچك شيعى تقسيم شد كه هر دولتى ، بخشى از ممالك و سرزمينهاى تحت حكومت مغولها را به تصرف و اشغال
هامش
( 1 ) . حكومت صفوىها در سال 905 ه . ق آغاز شد و در سال 1148 ه . ق - كه نادرشاه زمام امور را به دست گرفت - به پايان رسيد و خطبه به نام شاه عباس سوم را گسست . نادرشاه در آن روزگار صرفاً يك فرمانده و فرمانروا بود و شاهان صفويه - چنانكه مىگويند - علوى موسوى بودهاند . بعضى از مورخين برآنند كه آبا و اجداد صفوىها از اقطاب صوفيهء اهل طريقت بوده و از زمرهء اهلسنت به شمار مىرفتند و نخستين كسى كه از اين سلسله اظهار تشيع نمود ، شاه اسماعيل صفوى است .