فرزند ابي طالب نمونهء كامل و ارزندهاى از اين جهان بزرگ است بناچار بايد نمونهء والائى از خير وجود و عدالت آفرينش باشد و چون حقيقت هستى ، بما بيش از آنچه كه بخواهيم مى بخشد و ما را بدانجهت آفريده كه پرتوى از خير محض و نمونهاى از عنايت مطلق او باشيم پس بايد خود را براى خيرخواهى و بخشندگى به نيازمندان آماده كنيم ، و اين حقيقت بزرگى است كه امام بتأكيد آن مى پردازد و مى فرمايد « نيكوكاران براى آمادگى نيكوكارى ، نيازمندتر از نيازمندانند » و در تأييد اين سخن براى لزوم آمادگى مردم در مورد نيكوكارى مى فرمايد « آن كس كه در انجام كار خير بر ديگران پيشى جويد مقامى برتر دارد » و چون بخواهيم ، خير را از ديدگاه پيوندى مردمى بنگريم مى توانيم انديشهء والاى امام را در موارد زير بررسى كنيم .
1 - تحقق خير در بين مردم بمفهوم ايجاد همكارى و هماهنگى بين آنهاست بطورى كه هر كس براى سود خويش و ديگران يكسان بكوشد و تلاش او از ريا و اكراه بدور بماند و بگفتهء امام « تلاشها با اشتياق انجام پذيرد نه از روى ترس » و براى ايجاد آسايش و آرامش خلق به فداكارى پردازد و اين فداكارى را بدون درخواست مردم و دور از اجبار و تحميل انجام دهد و بكوشد كه عنصرى ثمربخش و سودرسان در زمينههاى مادى و معنوى باشد .
2 - نظر امام بر اين است كه خير بايد در مرحلهء نخستين به صورت عمل در آيد و قول در مرحلهء دوم باشد ، زيرا قول و عمل انسان بايستى يكى باشد و همانطور كه حقيقت وجود يكى است ، انديشه
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 238
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٣٨