امام ، حلقههاى زنجيرهء مهرورزى را چنان گسترش مىدهد كه همهء انسانها را در برگيرد و سپس گستردگى آن را بمردم و ديگر كائنات مى كشاند و همگى را از گرمى مهربانى بهرهمند مى سازد چنان كه در بارهء علم كه در مذهب امام ارزشى فراوان دارد مى فرمايد « سرآمد دانش مداراست » و از آن جهت گناهان بسيار را هولناك ميداند كه دلها را به سختى و قساوت مى كشانند و گرمى مهربانى را كه در دلها شعله مى زند به نفرتى سرد تبديل مى كنند و بدينجهت مى فرمايد : « دلهاى سخت ، چشمان را از گريه باز مى دارند و دلها از گناه فراوان به سختى مى گرايند . » پس اگر انسانى گناهكار نباشد ، جانش مركز مهربانى هاست و مى كوشد تا تمام توانش را در راه يارى برادرانش به كار برد و در اين باره امام مى فرمايد : « اگر به برادرت ايمان و اطمينان دارى آنچه را در دست و توان تو است به او ببخش و ياريش كن و نيكى ها را در برابرش آشكار كن » و از اين والاتر بسخنانى از امام مى رسيم كه مردم را بفداكارى نسبت به يكديگر مى خواند و فرمان مىدهد كه چگونه در راه مهربانى و دوستى از خود بگذرند و اين گفتار از پربهاترين ميراثهاى انسانى است كه بر زبان امام بر آمده است چنان كه مى گويد : « پيوند دوستى را با آن كس كه از تو بريده است استوار كن ، و به آن كس كه ترا محروم ساخته ببخش ، و چنان كه مى خواهى مردم به تو نيكى كنند تو با آنها نيكى كن ، به آن كس كه به تو بدى كرد احسان كن
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 223
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٢٣