محمد ( ص ) همچنان كه از مواهبى خاص و استثنائى برخوردار بودند بهره كامل و شاخص ادبى را نيز بهمراه داشتند .
ناپلئون نابغه نظامى ، افلاطون فيلسوف ، پاسكال رياضى دان ، پاستور عالم طبيعى ، خيام دانشمند رياضى ، نهرو مرد سياست دو گل ديپلمات و ابن خلدون تاريخ دان هر يك بهمراه نبوغ اختصاصى خود استعداد نيرومند ادبى را نيز حائز بودند و حركت و بلوغ فكرى ممتاز خود را با رعايت زيبائى سخن و تعبيرات بليغ و روشن ابراز مى داشتند و فرهنگ خاص و خالصى را در اظهار انديشههاى خويش نمايان مى ساختند .
اين حقيقت بارز با چهرهاى بس روشن و آشكار در شخصيت على بن ابي طالب تمركز داشت ، او پيشوائى بزرگ در ادب بود هم چنان كه در اثبات حقوق و تعليم و راهبرى نيز امامى بى مانند بود و نشانهء اعجاز ادبى امام كتاب نهج البلاغه است كه بر اساس بلاغت عرب برخاسته چنان كه قرآن هم در استوائى برتر چنين بلاغتى را حائز گرديده است ، سبك و اسلوب بلاغت عربى طى سيزده قرن بر همين بنيان برخاسته و از فروزش اين روش رساى ممتاز فروغ گرفته و از بيان سحرانگيزش بهره يافته است .
على ، بلاغت بيان عربى را از گذشته بروزگار خويش پيوند داد و زيباييهاى سبك روشن پيش از اسلام را كه با سلامت فطرت صحرائى عرب همراه بود با روش پاك و مصفاى ادب اسلامى كه متضمن پاكيزگى فطرت دينى و منطق استوار آسمانى است بدون هيچ گونه جدائى و
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 142
مساهمون: جورج جرداق
ص١٤٢