18 همراه با پدر در عرصههاى مختلف
جنگها و صحنههاى حضور إمام أمير المؤمنين على - عليه السّلام - ، محكّ أهل ولاء و مجمع أهل صفاى صفوهء نجبا از أصحاب پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - و پىآيندگان نيكوكردارشان بود .
بختياران به او مىپيوستند و در ركاب او گام مىزدند تا با آنان كه بر إمام زمانشان خروج كرده بودند ، تيغ زنند و پيكار كنند . خروجكردگان خود چند گروه بودند :
كسانى كه بيعت خود را در مدينه شكستند و در بصره به إمام - عليه السّلام - إعلان جنگ نمودند . . . ، مامشان سوار بر جمل ايشان را رهبرى مىكرد .
كسانى كه در صفّين بر او شوريدند ، و معاويه و همدستانش ، يعنى « فئهء باغيه » ( / گروه تجاوز پيشه ) ، ايشان را به آتش هاويه رهنمون مىگشتند .
و كسانى كه از دين بيرون رفتند و در نهروان به خوارى و هوان خويش نازان بودند .
على - عليه السّلام - ، محور حق در روزگار خويش بود ؛ حق ، به هر سوى كه او مىگشت و روى مىكرد ، با او مىگرديد . اين سخن پيامبر برگزيدهء خداست كه مىفرمايد : « علىّ مع الحقّ و الحقّ مع علىّ يدور معه حيثما دار » ( يعنى : على با حق است و حق با على ؛ هركجا كه او بگردد ، با او مىگردد ) يا « لم يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض » « 1 » ( يعنى : تا آنگاه كه در حوض كوثر بر من وارد شوند ، از هم جدا نگردند ) .
هامش
( 1 ) . به تعبير دوم از أمّ سلمه - رضى اللّه عنها - در تاريخ دمشق ابن عساكر ، ترجمة الإمام علىّ - عليه السّلام - ( 3 / 151 ) ش 1172 آمده و خطيب هم در تاريخ بغداد ( 14 / 321 ) ش 7643 آن را نقل كرده . در ترجمهء سعد از تاريخ دمشق ( 20 / 157 ) به تعبير نخست از آن بانو نقل شده و در مجمع الزّوائد ( 7 / 236 ) هم آمده است .