سفارش مىنمايد ؛ پيامبر خداوند را بر آنچه مىگويد گواه مىگيرد ، و مىگويد : « . . .
خداوندا ، أهل بيتم . . . » .
أهل بيت را « وديعه » اى قرار مىدهد كه در دست « هر مؤمن » به رسالت خويش ، مىسپارد ، و حفظ وديعه از واجبات مؤمنانى است كه « أمانتها و عهد خويش را پاس مىدارند « 1 » » . پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - بر اين أمر تأكيد مىكند و ازين روى سه بار سخن خويش را بر زبان مىراند .
پس از اين رخداد و با اين تصريح ، نمىتوان گمان برد كه براى تأكيد بر حفظ اين وديعه ، راهى نافذتر و مؤثّرتر از آنچه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - پيشه فرمود ، وجود داشته باشد ؛ ليك بايد سيرهء حسينى را بخوانيم تا دريابيم أمّت با اين وديعهء پيامبر چه رفتارى كرد ! در خصوص حسين - عليه السّلام - هم ، سخن از « وديعه » در روايت زيد بن أرقم آمده كه مىگويد :
[ 322 ] هان ! به خدا قسم از رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - شنيدم كه مىفرمود : « خداوندا ! من او را نزد تو و مؤمنان صالح به وديعت مىنهم » .
ابن أرقم اين حديث را در محلّ و مناسبتى ديگر نيز ياد كرده است ؛ در زمانى كه همنشين ابن زياد بود و سر حسين - عليه السّلام - را آوردند ؛ ابن زياد شروع كرد با چوبدست خود به سر إمام - عليه السّلام - زدن ! در اينجا ابن أرقم اين حديث را فرا ياد آورد و فرا ياد آورد كه مىبايد در اين چشمانداز دهشت بار آن را بر زبان آورد و پرسيدن آغازيد كه : « شما چگونه وديعهء رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - را حفظ كرديد ؟ » .
هر چند زيد بن أرقم ، خود از كسانى است كه اين پرسش متوجّه ايشان است .
پاسخ به اين پرسش را در فصل « 31 » در خلال « موضعگيريهاى دير هنگام » خواهيم خواند .
هامش
( 1 ) .« الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ » *( س 23 ى 8 ) .