سخنش گوش فرا دادند . خداى را سپاس گفت و ستود ، و بر پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - درود فرستاد ؛ آنگاه فرمود :
اى جماعت ! مرگ و اندوه بر شما باد ! آيا هنگامى كه سرگشته از ما يارى خواستيد و شتابان به يارى شما آمديم ، تيغى را كه در دست ما بوده ، بر ما تيز كرديد و آتشى را كه بر دشمنتان و دشمنمان افروخته بوديم ، بر ما شورانديد ، پس بر ضدّ دوستانتان همداستان شديد و به زيان ايشان ياور دشمنانتان گشتيد ؟ - بىآنكه ديده باشيد كه در ميان شما داد بپراكنند يا اميدى در ايشان بسته باشيد ؛ و بىآنكه ما كارى كرده و در انديشهاى بر خطا بوده باشيم .
واى بر شما ! چرا چون ما را ناخوش داشتيد ، - در حالى كه شمشير در نيام بود ، و جان ، آرميده ، و انديشه ، ناگشتهخوار ! - واننهاديدمان ؟ ! بلكه چون پر كشيدن ملخهاى كوچك « 1 » به سوى ما شتافتيد « 2 » و چون هجوم آوردن پروانگان به جانب ما هجوم آورديد .
ريم و خارش و بىقرارى و خوارى باد بر طواغيت أمّت ، و جداماندگان أحزاب ، و پس پشت افكنندگان كتاب ، و جماعتى كه بر گناه گرد آمده و از شيطان به جا مانده ، و تحريفگران كلام ، و فروميرانندگان چراغ سنّتها ، پيونددهندگان زنا به نسب ، و مايهء اندوه مؤمنان و مسخرگى هوسبازان بىخرد ، آنان كه قرآن را پاره پاره كردند
« لَبِئْسَ ما قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ فِي الْعَذابِ هُمْ خالِدُونَ »
( يعنى : بس بد است آنچه براى خود پيشانديشى كردند كه سرانجام خداوند بر آنان خشم گرفت و جاودانه در عذاباند ) « 3 » .
هامش
( 1 ) . در متن ، « الدنيا » آمده كه گويا مصحّف « الدّبا » باشد . ترجمه بنا بر « الدّبا » است . نيز نگر : تحف العقول ، ص 241 ، و : احتجاج ، 2 / 97 .
( 2 ) . در متن : « استصرعتم » - كه گويا دگر گشتهء « استسرعتم » باشد . ترجمهء ما بر اين أساس است . .
( 3 ) . س 5 ى 80 .