دربارهء راههاى تضمين كنندهء نصرت و إعزاز و تقويت دين ، و نيز ساماندهى نيروهاى كارآمد براى برآوردن اين أهداف ، مىپرداختهاند .
تأكيد بر « جوانان عرب » به طور خاص ، نشان دهندهء تكيه بر جنبهء كيفى در نيروهاى اجرائى است ؛ چون تحرّك سريع و دليرانه با جوانان متحقّق مىشود .
جوانان عصب فعّال حياتاند ؛ اميدها متوجّه ايشان است ؛ و ايشان به منزلهء قواى ضربتاند .
« موالى » هم شالوده و بنياد پهناور امّتاند كه در بيشترينهء روياروئيها و جنبشها شمارشان افزايش مىيابد و حضورشان چشمگيرتر مىگردد . اينان كنشگراند و ثروتمند . كسانىاند كه از سر حقپذيرى و دادجوئى به اين دين در آمدهاند .
أمّا سياست أموى كه مبتنى بر سركوب و ابتذالگسترى بود ، جوانان عرب را به لهو و لعب كشانيد و موالى را به مال دوستى و انباشت ثروت سوق داد .
اينجاست كه عبارت
« إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ »
در جايگاه مناسب خود به كار مىرود . چرا كه اين عبارت را هنگام مصيبت بر زبان مىرانند و مصيبت راستين آنست كه روح توانمندى و جانفشانى و پيكار در اين دو پارهء مهمّ أمّت فرو بميرد .
إمام حسين - عليه السّلام - مردم جامعه را به اين چهار دسته تقسيم مىكند :
كسى كه « خوى نيكو » و كرامت و شرف دارد ، روشهاى نيكو پيشه مىكند ، و جوانمردى او را به سوى پايبندى به عدل و إنصاف و مخالفت با جور و فساد و ابتذال مىراند و به زندگانى آزادمنشانه و بزرگوارانه در اين جهان ترغيب مىنمايد .
كسى كه « بهرهء صالح » و دين و كردار نيك و شناخت و دريافت و باور و اميد پاداش دارد ، و همهء اينها ، او را به ستيز با باطل و سختكوشى در راه إحقاق حق وامىدارد .
كسى كه جامع اين هر دو امتياز باشد ، از همهء مردمان برترست و از كسانى است كه صاحب حميّتاند و مىكوشند در شمار آنان درآيند كه خداوند دينش را با ايشان يارى مىفرمايد .