در اولى ( كوتاه ) جز شيعيان خاص او كسى از محلش اطلاع ندارد و در دومى ( طولانى ) جز دوستان خاصش كسى مكانش را نمىداند . » « 1 »
گفتار ما
از روايات اين فصل و بعضى روايات قبلى ، كه اوضاع دورهء غيبت را ترسيم مىكند ، برمىآيد كه مقصود از نديدن آن حضرت بعد از دورهء غيبت صغرى ، اين است كه گرفتن دستورات دينى از آن حضرت ، بهطور مستقيم و بدون وساطت نواب اربعه ، ممكن نيست ، ولى ملاقات بعضى از خواص - براى انجام كارى غير از گرفتن دستورات دينى ، كه وظيفهء نوّاب اربعه است ، غيرممكن نيست .
روايت سوم همين فصل و نيز آنچه در اين زمينه ، نقل شده است « 2 » گواه آن است كه بعضى از بزرگان و نخبگان از دوستانش ، آن حضرت را زيارت كردهاند و در اين هيچ ترديدى نيست .
8 - 2 : جواز نام بردن از حضرت مهدى عليه السّلام در دورهء غيبت
روايات
1 . امام صادق عليه السّلام فرمود : « . . . جسمش از ديد شما پنهان مىشود و نام بردنش جايز نيست . » « 3 »
2 . ابو هاشم جعفرى مىگويد : امام عسكرى عليه السّلام فرمود : « . . . زيرا شما جسمش را نمىبينيد و بردن نامش برايتان جايز نيست . » عرض كردم : « پس چگونه از او ياد كنيم ؟ » فرمود : « بگوييد حجت آل محمد » « 4 »
3 . جابر بن يزيد جعفى از امام باقر عليه السّلام از امير المؤمنين عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود :
« امّا اسمش را نه ( اسم نمىبرم ) ، دوست و رفيقم ( پيامبر ) از من پيمان گرفت كه نام او ( حجت خدا ) را نبرم تا اينكه خداوند او را برانگيزد و اين از مطالبى است كه خداوند
هامش
( 1 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 534 ، روايت 475 .
( 2 ) . به بحار الانوار ، ج 52 ، ص 159 و ج 3 ، ص 200 مراجعه نماييد .
( 3 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 469 ، روايت 138 .
( 4 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 490 ، روايت 229 .