تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ ايران در قرون نخستين اسلامى ( فارسي ) — صفحة 466

مساهمون:

ص٤٦٦

مناسبات متقابل اقوام با يكديگر

همزيستى نزديك سه ملت بزرگ اسلامى نيز به ضرورت طبع ، تأثير متقابلى بر روى روابط بين آنان داشته است . مقارن آن نيز مردم بدين وسيله به ماهيت خويش آگاهى يافته به ارزش اهميت فرهنگ خود پى مىبردند . اقوامى كه فاقد چنين پايه‌اى بودند كاملا بىپرده و در ملأ عام به عنوان « بىفرهنگ » معرفى مىشدند و نام آنان به طور مطلق گاه‌وبىگاه به صورت كلمهء « دشنام » به كار مىرفت ، تقريبا مانند نام « كرد » « 1 » . تركان نيز نام خوشى كه مايهء دلگرمى آنان باشد در نزد ايرانيان نداشتند « 2 » . هيچ‌يك از اين دو مورد بخصوص موقعى جاى تعجب نيست كه ميزان اختلاف بناى طبيعى اين دو ملت ( ايرانى و ترك ) روشن
هامش
( 1 ) - ابو نعيم ( ذكر اخبار اسپهان ، فهرست : 200 ) ، ج 1 ، ص 7 . - و نيز :Minorsky , Guran , S . 75 f .( 2 ) - ثعالبى ( لطايف المعارف ) ، صفحات 92 - 130 ( در مورد تمام مناطق اسلامى و از صفحهء 107 تا 130 فقط در مورد ايران ) و قابوس‌نامه ( فهرست : 277 ) ، صفحات 542 - 545 ، عقايد مختلفى كه دربارهء يك‌يك از طوايف ترك اظهار شده است : جمع‌آورى كرده‌اند . - رجوع كنيد نيز به : مقالهء مزبور دربارهء توصيف خصايص تركان در كتب عربى در قرون وسطى مىباشد .