مساعدى به دست آورده بود « 1 » و هرچند برادران كرد متخاصم يعنى ابو الشوك و مهلهل با يكديگر آشتى كرده بودند ، بااينهمه به هيچ وجه حملهء قطعى به دشمن صورت نگرفت ، بلكه تنها منطقهء كوهستانى كردها از دست غزها آزاد گشت . اين سستى بخصوص بعدا كه پس از مرگ ابو الشوك ( در دهم آوريل 1046 ميلادى برابر با 30 رمضان 437 هجرى ) كشمكش بر سر ميراث او ميان برادرش مهلهل ( كه با همسر ابو الشوك ازدواج كرده بود ) و پسرش سعدا برپا گشت و به تسخير مجدد كرمانشاه و دينور به نفع مهلهل منجر شد ، - شگفتانگيزتر بود : چه اينكه سعدا پس از اين شكست فورا از ابراهيم ينال كمك - خواست ( 5 / 9 تا 4 / 10 سال 1046 ميلادى برابر ربيع الاول 438 هجرى ) « 2 » .
غزها نيز به عنوان طرفداران وى در اين كشمكش شركت نموده ، از او حمايت كردند ، ولى با اين وصف مهلهل و برادرش سرخاب در جنگ بر سر حلوان و جلگهء ماهدشت ( واقع در جنوب شرقى حلوان ) سرانجام بر سعدا و ياران « 3 » غز وى غلبه كردند . نهايت اينكه اين موفقيت ، در اثر طغيان طوايف كرد و لر بر ضد سرخاب ، دوباره بىاثر شد : زيرا سعدا در نتيجهء طغيان مزبور آزاد گرديد ، درحالىكه عموى او سرخاب به اسارت سلجوقيان ماند « 4 » ؛ اما از طرف ديگر هنگامى كه اصفهان تحت فرمانروايى فرامرز در حال محاصره پايدارى مىكرد و فقط وى اجازه داد كه نام طغرل بيگ را در خطبه ذكر كنند « 5 » ابراهيم ينال توانست پس از عقد قرارداد صلح با ابو كاليجار ( 25 / 9 تا 23 / 10 سال 1047 ميلادى مطابق ربيع الثانى 439 هجرى ) كه در نتيجهء از دست دادن 12 هزار اسب
هامش
( 1 ) - ابن الاثير ، ج 9 ، ص 182 .
( 2 ) - ابن الاثير ، ج 9 . ص 182 به بعد .
( 3 ) - مرجع سابق ، ص 183 به بعد .
( 4 ) - ابن الاثير ، ج 9 ، ص 184 به بعد .
( 5 ) - مرجع سابق ، ص 184 .