آل بويه در اوج قدرت خويش
با در نظر گرفتن تثبيت مجدّد موقعيت قدرت سامانيان - چنانچه درست در همان موقع ابو علىّ بن محتاج توانست به مأموريت از طرف اين سلسله شهر رى را از آل بويه پس بگيرد - ظاهرا نزديك بود ، با وجود اختلافى كه ميان همين ابو على و نوح اول بپاخاست ( كه با تصرف همدان و نهاوند و دينور به دست اين شورشى - ابو على محتاج - پايان يافت ) ، بساط سلطنت آل بويه به زودى برچيده شود ، ولى اين خطر در سال 945 ميلادى ( 333 هجرى ) مرتفع گشت ، يعنى در سالى كه احمد ( معز الدولة ) موفق شد از جنوب غربى ايران ( يعنى از حيطهء قدرت بلامنازع خود ) ابتدا به سوى واسط ( 5 مارس 945 ميلادى برابر سىام رجب 333 هجرى ) و سپس به طرف بغداد پيش رفته در اواسط دسامبر آن سال « 1 » اين فرمانرواى شيعى به آنجا وارد شود . بدين ترتيب براى اوّلين بار يكى از سلسلههاى اسلامى كه در ايران به وجود آمده بود موفق شد بين النهرين را نيز تحت تسلّط خود درآورد . چيزى كه بود چون اينان خاندانى شيعى بودند تسلطشان براى خليفه چندان مطبوع نمىنمود ، ولى فقط با عزل خليفه المستكفى
هامش
( 1 ) - روز يازدهم جمادى الاولى ، سال 334 هجرى كه برابر با 19 دسامبر 945 روز جمعه بوده است نه يكشنبه . - فهرستى از امراى آل بويه در بين النهرين در كتاب ذيل ديده مىشود :Zambaur 9 .