اجماع و اتفاق ، قائم شده كه صفات مذكور ، دربارهء خداوند ، نه به نحو مجاز است و نه به طريق حقيقت ثانويه ، بلكه به نحو حقيقت اوليه است .
پس : كشف مىكنيم كه مغايرتى كه در صدق مشتق بر ذات معتبر است ، تغاير مفهومى است .
و لذا :
بيش از تغاير مفهومى چيز ديگرى اعتبار نداشته و لازم نيست ميان ذوات و مبادى صفات ، تغاير حقيقى باشد ، بلكه مغايرت مفهومى كافى است .
* * *
كفاية الأصول ( فارسى ) — صفحة 537
مساهمون: الآخوند الخراساني
ص٥٣٧