ابن عدى ميگويد : روايات نادرست و ناشناخته اى دارد .
ذهبى روايتى از طريق او آورده و ميگويد : اين باطل است . و از روايات آفت آلود « اخيل » ( يعنى خالد بن عمرو ) روايت دروغينى است دربارهء اساتيد حديث اين شاذان . ( 1 )
3 - عمرو بن ازهر عتكى
ابو سعيد حداد ميگويد : دروغ ميبافته است . ابن معين ميگويد : مورد اعتماد نبوده « ضعيف » است .
بخارى ميگويد : متهم به دروغسازى است . نسائى و ديگران ميگويند :
متروك است . احمد حنبل ميگويد : حديث جعل ميكرده است . عباس دورى از قول يحيى ميگويد : دروغسازى سست روايت بوده است . دولابى ميگويد : روايتش متروك و مطرود است . جوزجانى ميگويد : غير قابل اعتماد است . ( 2 )
به اين روايت دروغين بايد روايت دروغين ديگرى را ضميمه و ملحق ساخت ، آن را كه ابن عدى از طريق زيد بن حريش از عمرو بن صالح - قاضى رامهرمز - از عمرى از نافع از ابن عمر - رضى اللَّه عنهما - به صورت « مرفوع » آورده است : « ما عثمان را به پدرمان ابراهيم تشبيه مينمائيم » .
ذهبى دربارهء اين روايت ميگويد : واقعا نادرست و بيگانه است . ابن عدى پس از نوشتن اين روايت دربارهء عمرو بن صالح - از راويان اين روايت - ميگويد :
او غير از اين هم رواياتى دارد كه قابل اخذ و پيروى نيست .
41 - بلاذرى در « انساب الاشراف » روايتى ثبت كرده است از حسين بن على بن اسود از عبد الرحمن . ميگويد : در « حجر » به عبادت ايستادم و با خود گفتم امشب نميگذارم ديگرى جايم را بگيرد . بعد مردى از پشت سرم آمده با دست بر شانهام زد .
هامش
( 1 ) ميزان الاعتدال 1 / 299 - تهذيب التهذيب 3 / 110 .
( 2 ) ميزان الاعتدال 2 / 281 - لسان الميزان 4 / 353 .