بطوريكه ( قانون و رويه و عقيدهء ) معروف و پسنديده اى نبود كه بسايه اش پناه جويند و نه ( قانون و رويه و عقيدهء ) باطل و ناپسندى كه از آن نهى گردد « و در آن به دورهء حكومت عثمان اشاره دارد .
دربارهء كشته شدنش ميگويد : « نه مايل به كشته شدنش بودم و نه از آن بدم مىآمد ، نه دستورش را دادم و نه از آن منع نمودم » يا « نه دستورش را دادم و نه از آن منع نمودم ، نه ( از كشته شدنش ) خوشحال شدم و نه ناراحت » .
در نطقى ميگويد : « هر كه عثمان را يارى كرده نميتواند بگويد : كسانى او را يارى نكردند كه من بر آنان برترى دارم . هر كه او را يارى نكرد و خوار گذاشته نميتواند بگويد : كسانى كه او را يارى كردند از من بهترند و بر من برترى دارند » .
از فراز منبر پيروانش را براى كردند از من بهترند و بر من برتى دارند « .
از فراز منبر پيروانش را براى بسيج و رفتن به جنگ خونخواهان عثمان اينطور تهييج مىكند : « مهاجرزادگان ! آمادهء نبرد كسانى شويد كه در راه خونخواهى كسى كه از گناه و خطاگرانبار بود مىجنگند . . . »
در جواب حبيب و شرحيل كه مىپرسند : آيا شهادت ميدهى كه عثمان بناحق و مظلومانه كشته شده است ؟ مىفرمايد : « چنين چيزى نميگويم . » ( 1 ) و امثال اين سخنان . . .
خيلى شگفت آور است كه به گويندهء اين فرمايشات تهمت بزنند كه فرموده :
« وقتى به من گفتند امير المؤمنين ، قلبم فرو ريخت » ! چرا با شنيدن اين لقب و خطاب قلبش فرو بريزد ؟ ! مگر تازگى داشته يا اولين دفعه بوده كه او را با اين قلب خواندهاند ؟ ! خيلى پيشتر رسول خدا ( ص ) او را « امير المؤمنين » خوانده و اين لقب را بنقل از خداوند متعال و از فرشتهء وحى به او داده است . على بن ابيطالب ( ع ) بموجب نص صريح و ثابت از نخستين روز « امير المؤمنين » بوده است و هر آيه اى كه از راه وحى فرود آمده و خطاب * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا . ) * داشته پيش از همه وى را كه در رأس مؤمنان و اميرشان بوده منظور داشته است ( 2 ) .
هامش
( 1 ) رجوع كنيد به : جلدهاى هفتم ، هشتم و نهم .
( 2 ) رجوع كنيد به : جلد هشتم .