بگوئى و اگر نيكو مىتوانى سورهء حمد را بخوانى و آن را با « بسم اللَّه الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشندهء مهربان » آغاز كنى و به ركوع روى تا به همين گونه آرام بگيرى و سر بردارى تا راست بايستى و بر خاك افتى تا به همين گونه كه پيشانى بر زمين مىسائى آرام بگيرى سپس سر بردارى و راست بنشينى و آن گاه به همين گونه كه ياد كردم دوباره پيشانى بر زمين نهى سپس برخيزى و در هر ركعت همين برنامه را از سر بگيرى و در چهارم ركعت بنشينى و تشهد بخوانى و بر پيامبر ( ص ) صلوات و درود بفرستى و بگوئى السلام عليكم « درود بر شما باد » پس چون به اين گونه كار كردى نمازت پذيرفته است با اين همه ، بهرهء خويش را در آن چه رها كرده اى تباه نموده اى و اگر كسى بتواند سورهء حمد را نيكو بخواند و آن گاه به جاى آن ، خدا را بستايد و به بزرگى ياد كند ، از وى پذيرفته نيست و اگر آيه هائى به جز حمد را نيكو بتواند خواند - و نه خود آن را - بايد برابر با آن ، هفت آيه بخواند و كمتر از اين اندازه از وى پذيرفته نيست و اگر يك حرف از حمد را رها كند تا هنگامى كه ركعت را به پايان نبرده بايد برگردد و آن را به انجام رساند و اگر پس از بيرون شدن از نماز ، تازه به يادش آيد و جاى آن گذشته باشد بايد نماز را دوباره بخواند .
و هم در كتاب الام 1 / 217 مىنويسد : راستى اين كه هر كس در يك ركعت از نماز خورشيد گرفتگى - در قيام نخست باشد يا قيام دوم - سورهء حمد را نخواند آن ركعت پذيرفته نيست و بايد يك ركعت ديگر بخواند و دو سجدهء سهو به جاى آرد چنان كه اگر حمد را در يك ركعت از نمازى كه بر او بايسته است نخواند از وى پذيرفته نيست .
برداشت مالك
به گونه اى كه در المدونة الكبرى 1 / 68 مىخوانيم پيشواى مالكيان مىگويد : يك بار عمر حمد و سوره نخواند و چون وى را گفتند تو حمد و سوره