به نام خداى بخشايندهء بخشايشگر
پاك آفريدگارا ! مرا نرسد كه بگويم آن چه را براى من سزاوار و درست نيست ، آن كسانى كه نامهء آسمانى به ايشان دادهايم آن را به گونه اى كه شايسته است مىخوانند آنان به آن مىگروند . و به راستى آنان كه نامهء آسمانى به ايشان داده شده مىدانند كه آن حق است از سوى پروردگارشان . آنان كه نامهء آسمانى به ايشان داديم او را به همان گونه مىشناسند كه فرزندانشان را . در نامه هيچ چيز را فرو گذار نكردهايم ، و به راستى كه گروهى از ايشان آگاهانه و دانسته حق را مىپوشانند . دو رويان و بيمار دلان مىگويند : كيش اينان ، ايشان را فريفته ، سهمناك است سخنى كه از دهانهاشان به در مىآيد ، و به جز دروغ نمىگويند . سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه به راستى آن ، قطعى و حق است و خود مانند همان چه سخن مىگوئيد . بگو آرى سوگند به پروردگارم كه البته آن حق است ، و به راستى كه ما چون سخن راست را شنيديم به آن گرويديم ، داستانى كه به دروغ بر هم بسته شده باشد نيست راست شمردن گذشتهها است و خداوند كسانى را كه گرويده بودند به خواست خويش به چيستى آن چه دربارهء آن به پراكندگى افتاده بودند راه نمود .
پس ، از حق كه گذشتى به جز گمراهى چيست ؟ و بگو كه حق از سوى پروردگارتان است هر كه خواهد بگرود و هر كه خواهد آن را بپوشاند و بگو ستايش خداى را و درود بر بندگان برگزيدهء وى .
امينى
الغدير ( فارسي ) — صفحة 1
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١