مىتواند پيمان زناشوئى بندد و نه مىتواند به خواستگارى رود . ( 1 )
و آوردهاند كه سرور ما فرمانرواى گروندگان گفت : كسى كه در جامهء احرام است روا نيست زن بگيرد و اگر زن گرفت ، زنش را از او جدا مىكنيم ( 2 )
و ابن حزم در محلى مىنويسد : ( 7 / 197 ) پاسخى براى يك پرسش : « هر مرد و زنى از آن گاه كه جامهء احرام بستند تا دميدن خورشيد در روز قربان و تا رسيدن هنگامى كه بايد در عقبه ريگ پراند ، نمىتوانند همسرى براى خود بگيرند و نيز مرد نمىتواند كسان ديگر را كه در سرپرستى اويند همسر بدهد و نمىتوان به نمايندگى ديگرى پيمان زناشوئى بست و براى اين كار سخنرانى نمود ، و هر پيمان همسرىاى كه پيش از هنگام ياد شده بسته شود از هم پاشيدنى است خواه آميزشى ميان مرد و زن روى داده و روزگارى دراز بر آن گذشته و فرزندى به بار آمده باشد خواه نه ، و هنگامى كه روز ياد شده فرا رسيد مىتوانند به همسر گرفتن و همسر دادن بپردازند » سپس پشتوانهء اين دستور را ياد كرده و گفته :
« اگر مرد يا زنى كه در جامهء احرام است همسرى بگيرد پيمان زناشوئى ايشان از هم گسيخته مىشود زيرا برانگيختهء خدا ( ص ) گفته هر كس كارى بكند كه فرمان ما بر آن نباشد پذيرفتنى نيست . به همين گونه اگر مردى كه در جامهء احرام است كسى را همسر دهد كه جز با دستورى از او نمىتواند همسر بگيرد اين پيمان زناشوئى ايشان نيز از هم گسيخته است - از همان روى كه گفتيم و نيز از اين روى كه در اين جا كار همسر دادن به درستى انجام نگرفته و آن گاه همسر گزيدن نيز - جز با آن كار - درست نبوده و آن چه درست نيست ، درستى بر نمىدارد مگر به يارى آن چه آن را درست نمايد ، دربارهء خواستگارى نيز بايد گفت كه اگر
هامش
( 1 ) موطأ از مالك 1 / 321 و در چاپ ديگر : 254 ، الام از شافعى 5 / 160 ، مسند از احمد 1 / 57 ، 64 ، 65 ، 68 ، 73 ، صحيح مسلم 1 / 935 ، سنن دارمى 2 / 38 ، سنن ابو داود 1 / 290 سنن ابن ماجه 1 / 606 ، سنن نسائى 5 / 192 ، سنن بيهقى 5 / 65 و 66
( 2 ) المحلى از ابن حزم 7 / 199