خود را در صحيح بودن آن آورده و در همين كتاب اخير است كه ابو داود و ابن جارود و ابن خزيمه نيز آن را گزارش كردهاند و همانجا است كه : پيامبر ( ص ) تنها براى پرهيز از گزند بيخردان قريش بود كه در پى جنازه اش راه نيفتاد و نماز نكردنش بر او نيز از اين بود كه آن روزها نماز ميت واجب نشده بود .
از اسلمى و جز او رسيده است كه ابوطالب در نيمهء شوال و ده سال پس از آنى در گذشت كه رسول خدا ( ص ) به پيامبرى رسيد و خديجه نيز يك ماه و پنج روز پس از او درگذشت و دل رسول خدا ( ص ) در ماتم وى و عموى خويش انباشته از اندوهى سخت شد تا جائى كه آن سال را سال اندوه ناميدند .
طبقات ابن سعد 1 / 106 ، امتاع از مقريزى 27 ، تاريخ ابن كثير 3 / 134 ، سيرهء حلبى 1 / 373 ، سيرة زينى دحلان در حاشيهء حلبى 1 / 291 ، اسنى المطالب ص 11
شايان توجه : ابن سعد در گذشت ابوطالب را چنان كه ديدى در نيمهء شوال دانسته و ابو الفدا در تاريخ خود - 1 / 120 - مىنويسد او در ماه شوال در گذشت و قسطلانى در مواهب 1 / 71 اعتقاد به وفات او را در شوال ، به برخى كه نام نبرده نسبت داده و مقريزى در امتاع ص 27 مىنويسد او در آغاز ذيقعده - و به گفتهء برخى در نيمهء شوال - در گذشت و زرقانى در شرح مواهب 1 / 291 مىنويسد : پس از خروج هاشميان از درّه در 18 رمضان سال 10 از بعثت درگذشت و در استيعاب مىنويسد :
در آغاز 50 سالگى پيامبر از دره خارج شدند و شش ماه پس از آن ، ابوطالب درگذشت پس وفات او در ماه رجب بوده است . پايان . و اين چند سخنى در نگارشهاى شيعه نيز ديده مىشود .
3
بيهقى از ابن عباس گزارش كرده است كه چون پيامبر ( ص ) از سر جنازهء ابوطالب برگشت گفت : اى عمو ! پاداشت با پيوند خويشاوندى باد و سزائى نيكو بگيرى . و به عبارت گزارش خطيب : چون پيامبر از سر جنازهء ابوطالب بر مىگشت
الغدير ( فارسي ) — صفحة 324
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٢٤