روايتى به مقابله وا دارند كه دربارهء اين آيهء رسيده : فتلقى آدم من ربه كلمات فتاب عليه . سورهء بقره .
و آن چنين است كه به گزارش الدر المنثور - 1 / 60 - ديلمى در مسند الفردوس با زنجيرهء خود از على روايت كرده كه گفت پيامبر ( ص ) را پرسيدم اين كه خدا گويد : ( فتلقى . . . عليه پس آدم از سوى پروردگارش كلماتى دريافت كرد كه با گفتن آن توبه اش پذيرفته آمد ) چه معنى دارد . گفت خداوند آدم را در هند فرود آورد و حواء را در جده - تا آنجا كه گفت - تا خدا جبرئيل را بسوى او فرستاد و گفت اى آدم آيا تو را بدست خود نيافريدم آيا از روح خود در تو ندميدم آيا فرشتگانم را در برابر تو به سجده نيافكندم آيا كنيز خود حوا را بهمسرى تو درنياوردم گفت آرى گفت پس اين گريه چيست گفت چه مرا از گريه باز مىدارد ؟ با آنكه از نزديكى درگاه خداى رحمان بيرونم افكندند . گفت پس اين كلمات را بگو كه خدا توبهء تو را مىپذيرد و گناهت را مىآمرزد بگو : بار خدايا از تو درخواست مىكنم به حق محمد و آل محمد - اى خداى پاك كه جز تو خدائى نيست كه من بد كردم و بر خويش ستم روا داشتم - كه مرا بيامرز زيرا تو آمرزندهء مهربانى . اين بود كلماتى كه آدم فرا گرفت .
و ابن النجار از ابن عباس گزارش كرده كه گفت رسول خدا ( ص ) را پرسيدم آن كلمات چه بود كه آدم از پروردگارش فرا گرفت و با گفتن آنها آمرزيده شد . گفت وى از خدا درخواست كرد كه به حق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين توبهء مرا بپذير او هم بپذيرفت . الدر المنثور 1 / 60
بنابر آنچه در ينابيع المودة ص 239 آمده اين گزارش را فقيه ابن مغازلى نيز در مناقب خود آورده است .
و هم ابو الفتح محمد بن على نطنزى متولد در 480 در كتاب خود الخصايص آورده است كه ابن عباس گفت چون خدا آدم را بيافريد و از روح خود در او دميد
الغدير ( فارسي ) — صفحة 208
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٢٠٨