فرازىها در دانش به او مىنازند
شادى دل سرورما - امام محمد - همان پيشوائى كه دانش پيامبران را
همچون زمينى بشكافت و زير و رو كرد .
نبيرهء زيور پرستندگان ( زين العابدين ) كه چندان بگريست تا از سرشگ
ديدگانش ، گياهان خشك سيراب شد .
و نوادهء حسين فاطمى و شير خدا - جانشين پيامبر - آرى اين پاك جان
از ميان آن پاكان برخاسته است .
حسن را كه زهر دادند عموى او است و خنك آن رهبرى كه عموم
آفريدگان را بخشش او فرا گيرد .
همنام برانگيخته ى خدا و وارث دانش او و رهبرى كه نامهء يادآور
خدا بر نياكانش فرود آمده است .
آنانند فروغ - فروغ خداوند كه شكوه او بسى بزرگ است .
آنانند كه خداوند در سورهء تين و زيتون ( 1 ) و آيهء شفع و وتر ( 2 ) به نامشان
سوگند خورده .
فرودگاههاى فرمان خداوندند و گنجينههاى دانش او ، فرخنده مردمى
كه نامهء يادآور خدا در سراهاى ايشان فرود آمد .
پيش از آنكه ذرات گيتى آفرينش يا بدنامهاى آنان در بالاى تخت -
گاهش در جهان برين نگاشته و گنجانده شد .
اگر آنان نبودند خداوند آدم را نمىآفريد و از اين همه مردم كه مى -
بينيم هيچكس جامهء هستى نمىپوشيد .
هامش
( 1 ) اين دو واژه كه دو آيه از آغاز سورهء 95 است يكى نام انجير و ديگرى زيتون است ولى بر بنياد پاره اى از گزارشها - هر كدام از دو فرا زياد شده و دنبالههاى آن - لايه اى نهانى دارد كه ياد كسانى از خاندان پيامبر را در خود نهفته است .
( 2 ) در زبان تازى جفت و تك را گويند و خود آيهء سوم است از سورهء 89 كه آنچه دربارهء تين و زيتون گفتيم در زمينهء آن نيز توان نوشت .