و آله آن را بجا ميآورد .
و پيروى كردند اثر آنحضرت صلَّى اللَّه عليه و آله را در آن صحابه و تابعين در طول زندگانى آنحضرت و بعد از آن و از كسانى كه روايت شده از او رخصت و اجازه در نافله بعد از عصر امام امير المؤمنين على عليه السلام و زبير و ابن زبير و تميم دارى ، و نعمان بن بشير و ابو ايّوب انصارى و عايشه ام المومنين و اسود بن يزيد و عمرو بن ميمون و عبد الله بن مسعود ، و اصحاب او بلال و ابو الدرداء و ابن عباس و مسروق ، و شريح ، و عبد الله بن ابى الهذيل ، و ابو برده و عبد الرحمن بن اسود ، و عبد الرحمن بن بيلمانى ، و احنف بن قيس است و بودند بر اين عهد تا آنكه صاحب شلَّاق آن را شكست و در نزد او چيزى نبود كه به آن متوسّل بر نهى و زجر بر آن شود جز ترس اينكه مبادا مردمى بيايند و اتصال دهند ميان نماز عصر و مغرب را به نماز .
آيا كسى نيست كه از او سئوال كند علَّت كراهت اين اتصال چيست و حال آنكه نيست براى او از طرف شريعت هيچ حقّيكه جلوگيرى از آن اتّصال نمايد بر فرض كه او ديده است كراهت اين پيوست را پس براى چه نهى از دو ركعت مىكند و حال آنكه دو ركعت پر كننده نيستند فراغت بين دو وقت عصر و مغرب را ، و بنابر فرض اينكه آن دو ركعت پر كند وقت بين عصر و مغرب را واجب بر او اين بود كه نهى كند از نمازى كه در اوّل وقت مغرب است غير از نماز واجب كراهت آن را او ديده است و ليكن چه ارزش و قيمتى براى رأى و اجتهاد اوست در حالى كه قطعا مردم آن را در عصر پيامبر در حضور صاحب رسالت و ديده گان آنحضرت بجا آوردهاند و آن جناب ايشانرا نهى نفرموده است .
آنگاه آنچه كه عمر ترسيده از اينكه مردمى بيايند كه اتصال دهند
الغدير ( فارسي ) — صفحة 373
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٧٣