عصر چنانچه در كتاب صحاح وارد شده و عايشه به آن خبر داده ( 1 ) و گفته قسم به آن خدائى كه پيامبر را در جوار رحمت خود برد آن را ترك نكرد تا خدا را ملاقات نمود ، و خداى تعالى را ملاقات نكرد تا آنكه سنگين بود از نماز ، و بسيارى از اوقات بود كه نشسته ميخواند آن را يعنى دو ركعت بعد از عصر را و گفت : هرگز ترك نكرد پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله دو سجده بعد از عصر را نزد من و گفت نبود پيامبر خدا صلَّى اللَّه عليه و آله كه آن را در نهائى و آشكارا ترك كند ، و گفت : نبود پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله كه بيايد پيش من در روزى بعد از نماز عصر مگر آنكه دو ركعت نماز ميخواند .
و در عبارت بيهقى : ايمن گويد : كه عمر نهى ميكرد از نافله بعد از عصر و ميزد مردم را بر آن ، پس عايشه گفت راست گفتى و لكن پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله آن دو ركعت را بجا ميآورد .
م - و در حاشيه ( الاجابه ) زركشى ص 91 نقل از ابى منصور بغدادى در استدراكش از طريق ابى سعيد خدرى است گويد : عمر ميزد بر سر مردم بر آن دو ركعت يعنى نماز بعد از سفيدى صبح تا طلوع آفتاب و بعد از نماز عصر تا غروب آفتاب ، پس ابو سعيد ديد كه پسر زيبر را كه آن را ميخواند گويد : پس او را نهى كردم پس مرا گرفت و رفتيم پيش عايشه پس به او گفت اى مادر مومنين بدرستيكه اين مرا منع مىكند . . . پس عايشه گفت : من ديدم كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه
هامش
( 1 ) صحيح بخارى ، صحيح مسلم ج 1 ص 309 ، 310 سنن ابى داود ج ص 201 ، سنن دارمى ج 1 ص 334 ، سنن بيهقى ج 2 ص 458 ، تيسير الوصول ج 2 ص 295 ، فتح البارى ج 2 ص 51 .