به خدا و ذكر لا إله الَّا اللَّه ، ( 1 )
و فرمان داد آنحضرت صلَّى اللَّه عليه و آله عبد اللَّه بن عمر را كه در ميان مردم ندا كند كه هر كس شهادت دهد باينكه خدائى جز خداى يكتا نيست داخل بهشت شود ، و چه مانعى در اينجا هست .
و لازمه توحيد صحيح عمل بهر چيزيستكه خداى يكتا آن را تشريع نموده است و مخصوصا فرياد و نداى رسالت را در هر وقتى كه بشنوند استخفاف كننده گان را تهديد ناراحت كننده و عذاب سخت را توام بوعدههاى كريمه براى كسى كه عمل صالح نمايد : و بهشت مشتاق يكتا پرستان است .
احمد از ابن مطرف نقل كرده گويد : حديث كرد مرا شخص موثقى كه مرد سياهى از پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله از تسبيح و تهليل سئوال ميكرد ، پس عمر بن خطاب گفت : بس كن زياد كردى بر رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله ، پس پيامبر فرمود : آرام اى عمر ، و نازل شد بر رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم سوره * ( هَلْ أَتى عَلَى الإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ ) * ، آيا بر آدمى آمده زمانى از روزگار تا آنجا كه يادى از بهشت شده آن مرد سياه فريادى كشيد كه روحش بيرون آمد .
پس پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : از شوق بهشت مرد ( 2 )
و همچنين واجبست كه امّت سير الى اللَّه كنند بين خوف و رجاء ترس و اميد ، پس نه تهديديكه او را واگذارد كه سهل انگارى و سستى از عمل كند و نه وعده و بشارتيكه او را ايمن از عقوبت نمايد اگر واگذار
هامش
( 1 ) مراجعه كن ترغيب و ترهيب حافظ منذرى ج 2 ص 160 - 165
( 2 ) الدر المنثور ج 6 ص 297 .