آيه بر هر دو فايده اولى است از اكتفا كردن به آن بر يك فائده و چون ثابت شد كه مقصود جماع و آميزش مخصوص است لمس بدست منتفى شود براى آنچه كه ما بيان كرديم از امتناع قصد كردن آن دو بيك لفظ .
پس اگر كسى بگويد : هر گاه حمل بر لمس با دست شود مفيد اينستكه لمس حدث باشد و اگر منحصر بر جماع باشد افاده اين را نكند پس واجب بر قضيه تو در اعتبار دو فايده اينست كه حمل شود بر هر دو پس افاده كند كه لمس حدث است و افاده كند نيز جواز تيمّم را براى جنب . پس اگر جايز نباشد حمل كردن آن را بر هر دو امر براى آنچه كه ياد نمودم كه پيشينيان اتفاق دارند بر اينكه هر دو امر اراده نشده و ممتنع است كه لفظ مجاز و حقيقت باشد يا كنايه و صريح باشد پس ما با تو برابر شديم در اثبات فائده تازه اى بحمل كردن آن را بر لمس با دست با استعمال ما حقيقت لفظ را در آن تيمم براى جنب اولى نيست از آنكه ثابت كرده فايده آن را از جهت حدث بودن لمس با دست .
به او گفته شود : كه قول خداى تعالى : * ( إِذا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ ) * مفيد حكم حدثهاست در حال وجود آب و تصريح است با اين بر حكم جنابت پس بهتر آنست كه بوده باشد آنچه در ترتيب آيه است از قول او : * ( جاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغائِطِ ) * تا قول او : * ( أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ ) * - بيان براى حكم حدث و جنابت باشد در حال نبود آب چنانچه در اوّل آيه بيان براى حكم هر دو است در حال وجود آب و مورد آيه در بيان تفصيل همه حدثها نيست و فقط آن در بيان حكم جنابت است و تو وقتى حمل كردى لمس را بر بيان حدث پس دور كردى آن را در
الغدير ( فارسي ) — صفحة 172
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١٧٢