آن دو روشنائى چشم پيامبر و دو آقاى جوانان مردمند در بهشت جاودان ،
و قال : هما ريحانتاى احب من
احبّهما فاصد قهما الحب تسعد
و فرمود : آن دو ريحانه منند دوست دارم كسى را كه آنها را دوست دارد پس براستى دوست بدار آنها را كه سعادتمند شوى آن دو شباهت به پيامبر را بطور مساوى تقسيم كردند و نيست ممكن كه از ايشان تجاوزى ديده شود ،
پس از سينه به پائين حسين شباهت داشت و براى حسن از سينه به بالا بود و كافيست تو را پس آماده باش ،
و از براى حسن بزرگوار مزايائى بود مانند گفته او ( پيامبر ) اوست اين پسرم سيد پسر سيّد ،
به زودى اصلاح كند پروردگار جهانيان به بركت او عالم را بر گروهى از ايشان و بزرگى پراكنده گى را ،
تا آنجا كه گويد :
و بود حسين قاطع دور انديش چنانيكه هر وقت شجعان و دليران در جنگ كوتاهى ميكردند او سخت ميجنگيد ،
شبيه پيامبر خدا بود در جنگ و بخشش و بهترين شهيدان بود كه چشيد طعم شمشير را ،
براى قتلگاه او ديدهها گريه مىكند و شايسته است كه بگريد پس بر خداست پاداش آن و بزرگ بدار دوستى او را ،
پس نفرين و غضب خدا باد بريزيد و شمر او و بر كسى كه حركت كرد بسوى اين مقصد پست ،