ابو المعالى ، سالم ابن العودى در كلبهء من ، اول صفر سال 550 چنين سرود :
ما حبست الكتاب عنك لهجر
لا . و لا كان ذاكم عن تجافى
غير أنّ الزمان يحدث للمرء
امورا تنسيه كلّ مصافى
شيم مرّت الليالى عليها
و الليالى قليلة الانصاف
- نه از سر هجران و جدائى از نامه اى دريغ كردم . ابدا . و نه از جفا و سهلانگارى .
- روزگار است كه بر سر آدمى مىچمد و دوست وفاكيش را از ياد مىبرد .
- آئين وفاست ، گذشت روز كار بر آن پرده كشيده . اى روزگار . اين چه بىانصافى است .
* اين ابيات ، بسيار حكيمانه است و از صميم قلبى پاك و انسان دوست تراويده است .
حسن بن هبة اللَّه تغلبى ، معروف به ابن مصرى دمشقى گويد : ابو المعالى سالم بن على عودى از اشعار خودش قطعهء ذيل را برايم سرود :
دع الدنيا لمن امسى بخيلا
و قاطع من تراه لها وصولا
- نعمت دنيا را ارزانى بخيلان دان ، هر آنكه با دنيا سر وصل دارد ، راه آشتى با او مجوى .
- بر گذشت ايام ، اعتماد مكن ، كه هيچ بزرگى ، بروزگار نماند .
- فريب خوردگان دنيا فراواناند ، چه امتها كه بر باد فنا نرفت .
- روزگارت گر چه طولانى شود ، جز اندكى بهره مند و كامياب نخواهى بود .
- واى بر زادهء آدم ، از روز رستاخيز كه عزيزان ، خوار و ذليل گردند .
* و همو گويد : ابو المعالى از اشعار خودش ، قطعهء ذيل را همچنين انشاد كرد :
ءأخىّ انّك ميّت
فدع التّعلَّل بالتّمادى
لا تركننّ الى الحياة فانّ عزّك فى نفاد
أزف الرّحيل فلا تكن
ممّن يسير به غير زاد
يا غافلا و الموت يقدح فى سنيه بلا زناد
لا بدّ يوما للنبات اذا تكامل من حصاد