قرن پنجم
43 غديريهء ابن جبر مصرى
يا دار غادرنى جديد بلاك
رثّ الجديد . فهل رثيت لذاك ؟
أم أنت عمّا أشتكيه من الهوى
عجماء مذعجم البلى مغناك ؟
ضفناك نستقرى الرّسوم فلم نجد
الَّا تباريح الهموم قراك
و رسيس شوق تمترى زفراته
عبراتنا حتّى تبلّ ثراك
ما بال ربعك لا يبلّ ؟ كأنّما
يشكو الَّذى انا من نحولى شاك
طلَّت طلولك دمع عينى مثلما
سفكت دمى يوم الرّحيل دماك
و أرى قتيلك لا يديه قاتل
و فتور ألحاظ الظَّباء ظباك
اى كلبهء غم . چندان بپايت درنگ كردم كه مصيبتهاى نوت را كهنه كردم ، آيا بماتم نشستى ؟
از آن روز كه سر و سامانت بهم ريخت ، ديگر به شكوهء اين عاشق بيدل ، دل نسپردى .
ميهمانت شدم ، از در و ديوار تمنّاى مراد كردم ، اما جز غم و اندوه بر سر خوانت نديدم .
دل مشتاقم چنان در سوز و گداز است كه آه جانگدازم سيل اشك بر چهره روان سازد و سامانت را به گل نشاند .
چيست كه بوم و برت جانب خرمى نگيرد ؟ گويا بسان من از نزارى خود نالان است .