شما آرام گرفته در گرداب بلا فرو نرويد . در وادى انتقام راه پست و بالا نگيريد ؟
لقد كان يوم الحسين المنى
فتفدى نفوس و تشفى صدور
فهذا لكم عاد يوم الحسين
فماذا القصور ؟ و ماذا الفتور ؟
شما كه روز حسين را آرزو مىكرديد ، تا جانها فدا سازيد و دلها شفا بخشيد .
اينك روز حسين است كه باز آمد . اين كوتاهى از چه باشد ؟ اين توانى از چيست ؟
بازوها بركشيد ! و سخت بر سر دشمنان كوبيد ! روز ناصبيان از صولت شما چون شب تار است .
بگذاريد فرجام « ابن دمنه » هلاك و دمار باشد ، آن چنان كه دام مكرش .
بكشيدش كه كشت . بعزا بنشانيد كه بعزايتان نشاند . بگذاريد زنانش مويه كنند ، و موى از سر بركنند . تا آخر قصيده .
دنبالهء شعر :
اين قصيده را شاعر ما « المؤيد » در فتنهء مصيبتبار بغداد كه بسال 443 واقع شده به نظم كشيده است ، در ضمن اين قصيده حسرت و اندوه خود را از آن فجايع و جنايات برملا مىسازد كه بدست ستم بر پيكر ولاء اهل بيت عصمت وارد شد ، آن روز كه در غوغاى عمومى بارگاه امام طاهر موسى بن جعفر و تربت دوستان همجوارش پى سپر غارت ساختند .
ابن اثير در تاريخ « الكامل » ج 9 ص 215 گويد :
- منشأ فتنه آن بود كه اهل « كرخ » به بنيان دروازهء « سماكين » شروع كردند ، و قلائين در ساختمان بقيهء باب مسعود ، اهل كرخ كار ساختمان را بپايان بردند و برجهائى برافراشته و بر آنها با طلا نوشتند « محمد و على بهترين جهانياناند » . اهل سنت در صدد انكار برآمده ، مدعى شدند كه كتيبه چنين است « محمد و على بهترين جهانياناند ، هر كه رضا دهد شاكر است و هر كه ابا ورزد كافر » .
اهل كرخ گفتند : ما از سيره و رسم خود پا فرا ننهادهايم ، و همان را نوشته ايم