حلية الاولياء 1 / 62 از رسول خدا ( ص ) نقل كرد كه فرمود : يا على ان اللَّه عز و جل امرنى ان ادنيك و اعلمك لتعى : خداى بزرگ مرا فرموده تا ترا به خود نزديك كنم و بياموزمت تا بشنوى . و اين آيه فرود آمد : و تعيها اذن واعيه ( 1 ) پس تو گوش شنواى علم من هستى . و گروهى ديگر از حفاظ آن را روايت كردهاند و قاضى عضد ايجى در مواقف 3 / 276 گويد بيشتر مفسرين را در قول خداى تعالى ، و تعيها اذن واعيه ، عقيده آن است كه مقصود از آن على ( ع ) است .
و ازاهى را در مدح مولانا امير المؤمنين ( ع ) است :
و ال عليا و استضىء مقباسه
تدخل جنانا و لتسقى كاسه
« على را دوست دار و از پرتوش ، نور گير تا وارد بهشت گردى و از ساغرش بنوشى .
كسى كه ولايتش را پذيرد نجات يابد و دشمنش ، نه دين را شناخته و نه بنيادش را دانسته است .
اول كسى كه خدا را به يگانگى شناخت ، و حتى يك روز بر آستان بتان سر ننهاد ، اوست .
او با جان خود پيامبر مصطفى را فدائى شد ، روزى كه دشمنان عرصه را بر او تنگ كردند .
او با آرامش در بستر پيامبر خسبيد و حال آنكه شبانه نگهبانان دشمن ، او را دور مىزدند .
تا وقتى قوم بر مردى بيدار كه شمشيرش را حمايل خود كرده بود ، هجوم آوردند .
بر آنان شوريد و آنان روى برگردانده وصف آنان از هم دريد ، و قدرت حماسىاش مانع آنان شد .
هامش
( 1 ) و الاذن الواعية الصماء عن كل خنا يغلظ فيه من غلط .