و پسر فرق نمىگذارد ، نمىداند چه كسى به دنيا آمده و چه كسى هنوز زاده نشده است . اگر او حفظ آبروى خود را مىپسنديد ، از قلمفرسائى باز مىايستاد تا عيوبش پوشيده تر ماند .
7 - در صفحهء 64 ، 65 چند نمونه از عقائد شيعه را آورده برخى را به دروغ بر آنان نسبت داده ، مانند اينكه : اكثر اصحاب پيامبر خدا ( ص ) را ، اينان فحش مىدهند و جز تعداد كمى از آنها ، بقيه را محكوم به ارتداد مىدانند . ديگر آنكه معتقدند بر امامان وحى مىشود ( 1 ) و مرگ آنان بدست خودشان است . و عقيده به تحريف قرآن و كم شدن آن ، دارند ، و مىگويند حجت منتظر هرگاه نامش در مجلسى برده شود ، او حاضر مىشود و بايد به احترام او ، ايستاد ( 2 ) و بسيارى از ضروريات دين را منكرند .
امينى گويد : بلى شيعه همهء اصحاب را عادل نميداند و دربارهء آنها چيزى جز آنچه در كتاب و سنت آمده است نمىگويد ، و ما به همين زودى در نقد از كتاب « الصراع بين الاسلام و الوثنيه » ، شما را بر آن واقف مىسازيم اما ساير چيزهائى كه نسبت داده همه اش تعدّى ، دروغ و بىاساس است . آنگاه سخنى زشت و كلامى كوبنده و نامأنوس در ص 65 - 66 به اين مضمون دارد :
آنچه دربارهء متعه سخن گفته ، ( يعنى سيد محسن امين ) براى اثبات گمراهى آنان كافى است و نزد آنان متعهء ديگرى به نام ( متعهء دوريه ) معمول است و در فضيلت آن چيزها ميگويند كه گروهى مردان از يك زن ، بهره برند ، به اين ترتيب كه : از صبح تا هنگام چاشت در متعهء شخصى باشد و از هنگام چاشت تا ظهر در متعهء شخص ديگر ، و از ظهر تا عصر در استمتاع سومى ، و از عصر تا مغرب
هامش
( 1 ) بحث دربارهء نزول وحى بر ائمه و مسئلهء بعدى ، در جلد پنجم انشاء اللَّه خواهد آمد .
( 2 ) ايستادن شيعه وقتى نام امام را مىبرند نه به خاطر حضور او در مجلس است چنان كه آلوسى پنداشته بلكه بخاطر روايتى است كه از امام صادق و امام رضا ( ع ) رسيده كه هنگام ذكر او حتى قبل از تولدش ، قيام مىكردند و اين عمل احترامى است براى او مانند قيام هنگام نامبردن پيامبر ( ص ) ، كه نزد اهل سنت مستحب است .