ناميدهاند در حالى كه او از دين مبين بدور است .
او پندارد مسئله اى را كه در نامه اى نوشت و شب هنگام آن را در سوراخ درختى نهاد ، پاسخ آن را به گمانش مهدى صاحب الزمان خواهد نگاشت . اين نامهها را رافضيان نيرومندترين دلايل و موثقترين براهين خود مىدانند . بدا به حال آنان !
بدان كه اين نامهها فراوان است ، برخى از نامهها از على بن الحسين بن موسى بن مابويه قمى است كه او نامه اى به خط صاحب الامر در پاسخ سؤالش اظهار ميكرد به اين پندار كه او نويسندهء مخصوص ابا القاسم بن ابى الحسين بن روح يكى از نمايندگان صاحب الامر است و بدست على بن جعفر بن الاسود ميداد تا نامهء او را برساند به صاحب الامر ( يعنى مهدى ) و نامه اى به پندار اينكه پاسخ صاحب الامر است به او برساند .
ديگرى نامههاى محمد بن عبد اللَّه بن جعفر بن حسين بن جامع بن مالك حريرى ابو جعفر قمى است او با صاحب الامر ( ع ) مكاتبه كرد و دربارهء چند مسألهء شرعى از او پرسيد گويد : احمد بن حسين ما را گفت : من اين پرسشها را به اصلش دست يافتم و توقيعها را در بين سطرها ديدم ، اين پاسخها را محمد بن الحسن الطوسى در كتاب « الغيبة » و « احتجاجش » نقل كرده است .
اين توقيعها به عقيدهء آنان ، خط ائمه ( ع ) است كه در پاسخ سؤالات شيعيان نگاشته شده و اين توقيعها را بر رواياتى كه به اسناد صحيح نقل گرديده هنگام تعارض ترجيع مىدهند . اين بابويه در فقه بعد از بيان توقيعات وارد از ناحيهء مقدسه ، در باب « مردى كه وصيت به شخص ديگر كند » گويد : اين توقيع نزد من به خط ابى محمد بن الحسن بن على است و در كافى كلينى ، روايتى بر خلاف اين توقيع از حضرت صادق ( ع ) رسيده سپس گويد : من به آن حديث فتوا نمىدهم ، بلكه فتواى من بر وفق خط حسن بن على خواهد بود .
ديگر : نامههاى ابى العباس جعفر بن عبد إله بن جعفر حميرى قمى است .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 114
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١١٤